Borstvoeding: hoe het deze keer wel vanzelf lijkt te gaan

13

Ik herinner me nog levendig hoe vaak ik tegen mijn man heb gezegd ‘dit doe ik bij een tweede niet meer.’ De eerste weken borstvoeding bij Mona verliepen verre van hoe ik het me had voorgesteld. Ik was doodmoe en geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat bij een tweede nog eens te proberen. Maar ik zette door, uiteindelijk verliep het best goed en gaf ik zo een vier maanden borstvoeding. Tot ik terug ging werken.

Twijfel tijdens de zwangerschap

Met mijn moeilijke opstart bij Mona in het achterhoofd twijfelde ik wel eens over het opnieuw geven van borstvoeding of toch voor flesvoeding te gaan. Die twijfels deelde ik toen al met jullie. Maar ik besloot het toch te proberen en mijzelf vooral niet teveel druk op te leggen. Als het niet zou lukken of het zou opnieuw zo zwaar zijn, had ik een alternatief en zou ik mijzelf daar niet slecht over gaan voelen.

De placenta wou niet mee

Mijn bevalling zelf verliep behoorlijk vlotjes, dat konden jullie hier al lezen. Dat moment waarop mijn mijn zoon aannam en op mij legde blijft pure magie. Wat erop volgde, iets minder. De plancenta wou niet meekomen. Dat resulteerde in een hoop geduw, getrek en bloedverlies. Hoogst onaangenaam en eigenlijk heel pijnlijk. Oscar werd op dat moment even bij me weggehaald om te wegen, meten, … Dat gebeurde op twee meter van mij met mijn man erbij. Hij had zich wijselijk omgedraaid en zich op Oscar gericht want zo een fraai zicht was het bij mij niet.

De start van mijn tweede borstvoedingsavontuur

Met wat vertraging werd Oscar opnieuw bij mij gelegd en was hij al gretig aan het happen. “Ga je borstvoeding geven?” vroeg de vroedvrouw. “Ja” antwoordde ik zonder enige twijfel.

Oscar hapte meteen behoorlijk goed aan en heeft anderhalf uur aan mijn borst gelegen en rustig gedronken. Dat leek een goed begin.

De eerste dag verliep meteen erg vlot. Oscar hapte goed aan, de vroedvrouwen hielden zijn techniek in de gaten en corrigeerden waar nodig. Ik gaf meteen borstvoeding in het bijzijn van het kraambezoek, in eerste instantie wel met mijn rug naar het publiek, maar toch.

De eerste nacht heeft Oscar het meteen op clusteren gezet en lag hij aan van 2u tot 5u ’s nachts. Ik was behoorlijk moe en had meteen al twijfels “hij heeft honger, ik ga niet genoeg melk hebben, …”

We zijn vertrokken

Dat frequent drinken heeft er waarschijnlijk toe bijgedragen dat ik op maandag (Oscar werd de nacht van zaterdag op zondag geboren) al meteen stuwing voelde komen. Bizar, want bij Mona had dat zes dagen geduurd. Van dinsdag tot donderdag kon mijn boezem gerust naast die van Pamela gaan staan. Op dinsdagavond kreeg ik ijspakken van de vroedvrouw. Daar lag ik schoon.

Ik gaf zonder al te veel problemen voeding in het bijzijn van mijn bezoek. Ook dat lukte de eerste weken bij Mona echt niet wegens te lompe techniek van mijzelf en dus altijd met alles bloot.

We zijn intussen een 2,5 weken verder. Oscar groeit goed en dat stelt mij dan weer gerust dat hij voldoende binnen krijgt. Hij weegt ondertussen een goeie 3kg900 en meet 54cm.

Een echt ritme hebben we hier nog niet. Hij drinkt overdag om de 3 uur, bij benadering. Maar soms is hij er na een uur alweer opnieuw. ’s Nachts laat hij al eens vier uur tussen, maar vaker twee of drie uur.

Nu lijkt het allemaal vanzelf te gaan

Het contrast met de opstart bij Mona is best groot. Ik was toen ontzettend onzeker, mijn productie kwam laat op gang, Mona had honger, ik was doodop. Ik was bij momenten echt een wrak en heb heel veel tranen gelaten om die borstvoeding de eerste weken.

Ik ben ontzettend blij te merken dat het dus ook anders kan. De eerste dagen had ik wat last van pijnlijke/gevoelige tepels. Maar door veel zalf te smeren was dat ook snel verholpen.

Ik ben nu eigenlijk heel erg blij dat ik het toch opnieuw geprobeerd heb. Mijn lichaam heeft duidelijk ook bijgeleerd na die eerste zwangerschap en heeft besloten het me nu iets makkelijker te maken.

Over enkele weekjes ga ik eens een flesje proberen te kolven. Dan kunnen man en Mona Oscar ook eens een voeding geven en daar kijk ik eigenlijk ook wel naar uit. Mona is trouwens helemaal mee met de borstvoeding. “Oscar moet hard groeien en krijgt mamamelk.” En dan trekt ze haar shirt omhoog om ‘Monamelk’ te geven. Veel schattiger gaat het niet meer worden.

Kozen jullie voor borstvoeding en hoe verliepen die eerste weken bij jullie? Of kozen jullie voor flesvoeding?

 

13 REACTIES

  1. Ik ben op 6 augustus bevallen van mijn eerste kindje. Ze was 3 weken te vroeg en het drinken ging heel moeilijk, was ze nog te zwak of lag het aan mijn heel lage melkproductie, geen idee. Ik heb haar de eerste nacht aangelegd, maar verkeerd waardoor ik meteen aan het bloeden was. Ik kreeg toen tepelhoedjes. Ik legde haar nog telkens aan daarna, maar ik kolfde ook om de productie aan te wakkeren. Na een weekje lukte het om haar goed te laten drinken bij mij. Wel telkens met tepelhoedjes (ook omwille van ingetrokken tepels). Ze kwam goed bij en groeide goed dus ik deed gewoon verder, met tepelhoedjes,wel vaak geprobeerd om af te leren maar ging niet goed. Had er mij al bij neergelegd dat ik het zo dan maar verder zou doen. Maar toen….Op 6 weken echo bleek ik een vergroeide cyste te hebben die dringend moest worden onderzocht, dus ik moest MRI scan hebben. De eerste afspraak kon niet doorgaan want blijkbaar is dat met contrastvloeistof en ik had geen afgekolfde melk genoeg om 24u te overbruggen. De verpleegkundigen waren het ook niet eens of ik wel of niet mocht bv geven nadien, dus afspraak verplaatst. Veel stress rond gehad en veel gekolfd. Eind oktober heb ik m’n operatie gehad want de cyste moest eruit. Ik moest een nacht blijven in ziekenhuis, dus ervoor ook veel gekolfd zodat m’n man voor haar kon zorgen. Maar na de ingreep was mijn productie zo zwaar gezakt dat ik bijna moest opgeven. Op de koop toe bleek m’n dochter te weinig aangekomen bij kind en gezin consultatie (waarschijnlijk door mijn stress en minder melk)… Dus nu kolf ik elke 3 uur en geef ik een constante hoeveelheid melk in een flesje zodat ze zeker genoeg bijkomt. Ze drinkt ook bijna niet meer bij mij live… ik had ook geen goede houding, dus m’n rugpijn is ook wel beter nu… Mijn doel is om in december af te bouwen zodat ik uiteindelijk 5 maand bv gegeven heb. Het is heel zwaar nu. Fysiek en emotioneel. Elke voeding 3kwartier bezig, eerst flesje geven, dan kolven en boel afwassen… Hopelijk kan ik blijven volhouden… Ik weet dat het geen schande zou zijn om sneller over te stappen op kunstvoeding, maar ik zou het toch graag kunnen blijven doen… Als ik jou verhaal lees hoop ik bij een tweede kind dat alles veel vlotter zal lopen.

    • Wat een verhaal. Een moedig verhaal ook. Want eerlijk, ik weet niet of ik in jou plaats zou verder zetten. Wat mooi dat je dit allemaal kan en wil doen. Ik hoop dat de komende weten nog oké mogen verlopen en dat het bij een tweede een pak vlotter loopt.

  2. Ik gaf geen borstvoeding. Aanvankelijk was dat wel het plan. Mijn bevalling was echter vrij traumatisch, ook iets met een placenta die niet wou komen en heeeeel veel bloedverlies, waardoor mijn lichaam eigenlijk niet sterk genoeg was voor borstvoeding. Ik heb 10 dagen gekolfde melk gegeven, maar nadien op fles overgestapt. Ik merkte echt een verandering in mijn herstel bij het stoppen met kolven. Hier was de fles dus de beste beslissing.

  3. Twee keer … willen doen… maar er kwam niets. Behalve huilend afvallend meisje.
    Kolven…. na3 dagen 20 cc gespaard. Kostbaar goud!
    6 weken geprutst.
    Bij de 2e dacht ik… het lukt … nope .. viel zo 409/500 gram af. Kolven… weer niets… na 3 weken toch poeder melk.

  4. Hoera! Er is hoop ☺️ Na de geboorte van Felix ging de opstart van de borstvoeding absoluut niet van een leien dakje, moest ik bijvoeden met flesjes en was zooooo onzeker! Na 6 welen begon jet wat te beteren maar dan moest ik al beginnen afbouwen om terug te gaan werken. Het is niet te doen om te blijven kolven op het werk dus volledig overgestapt op flesjes. Maar jouw verhaal geeft hoop voor bij de tweede, in de toekomst.

  5. Ik koos twee keer voor borstvoeding, zonder mij daar vooraf al te druk in te maken of het ging lukken. Het ging redelijk vlot in het begin, al had ik wel hulp nodig van een tepelhoedje. Maar dat verhinderde mijn productie niet, of wekte geen afkeer op bij mijn dochters. De eerste keer heb ik 18 maanden BV gegeven, de tweede keer 30 maanden 🙂 Succes daar nog!

  6. Super dat het de tweede keer zo vlot gaat, zo kan je echt genieten ervan! 🙂 Ik geef ondertussen al 9,5 maanden borstvoeding en kolf sinds 5 maanden ook 2x per dag op het werk. Alles loopt van bij het begin heel vlot, nog nooit problemen, een kloofje of erge pijn gehad (behalve toen hij z’n tandjes enkele keren wou uittesten 🙄) en ik ben daar echt dankbaar voor! Ik hoop dat als we ooit voor een tweede kindje gaan dat het net zo makkelijk gaat. Geniet ervan, want het is zo speciaal! ❤️

  7. Kind 1: zeer moeilijke start, bloed, kloven, veel borstontstekingen, te magere baby en vanaf 2 weken gaven we een flesje bij. Een wondermiddel waardoor ik het 6 maanden kon blijven combineren met bv. Wel nooit gekolfd.

    Kind 2: als de dood voor borstontstekingen maar ondanks alle voorzorgen had ik mijn eerste op dag 4. Volgens de vroedvrouw had ik gewoon aanleg en pech. Te veel melk en dus sneller verstoppingen. Er zouden nog heel veel ontstekingen volgen. Ik zat zowat constant aan de Dafalgan maar koppig als ik was hield ik de bv vol. Stoppen bij ontstekingen is ook niet echt aangewezen. Uiteindelijk hield ik het 8 maanden vol.

    Kind 3: is momenteel 7 maanden en ik zit hier af te kolven voor hem. Iets waarvan ik nochtans gezworen had het nooit te doen. Alsof het mij gegund was om eens een zalig borstvoedingsavontuur te beleven. 1 kleine ontsteking na 2 maanden, maar verder is alles super verlopen. Heb het 6 maanden exclusief kunnen geven en nu zien we wel hoe lang het loopt. Doordat onze zoon op 5 weken de laatste nachtvoeding kreeg kost het ook wel geen moeite om het vol te houden moet ik zeggen.

  8. Kind 1: heel moeilijke start, kloven, bloed, veel ontstekingen, te magere baby. Na 2 weken gaven we op advies van de kinderarts een flesje bij ’s avonds. Een echt wondermiddel waardoor ik de bv zes maanden kon volhouden. Wel nooit gekolfd.
    Kind 2: Ik was als de dood voor nieuwe borstontstekingen, maar ondanks alle mogelijke voorzorgen had ik na 4 dagen al prijs. Er zouden vele vele ontstekingen volgen. Ik zat zowat constant aan de Dafalgan. Volgens de vroedvrouw had ik er gewoon aanleg voor en pech. Te veel melk en dus snel verstopte kanaaltjes. Toch hield ik de bv koppig vol. Stoppen is ook niet echt aangewezen bij een ontsteking. Na 8 maanden stopten we ermee. De ontstekingen hielden na enkele maanden ook wel “al” op.
    Kind 3: Alsof me ook eens een zalig borstvoedingsavontuur gegund was. Arthur hapte direct veel beter aan, ik had een kleine ontsteking na 2 maanden, maar verder loopt alles vlotter dan vlot. We zijn nu zeven maanden verder en ik kolf op het werk. Dit is nochtans iets waarvan ik gezworen had het nooit te zullen doen. We zien wel hoelang we er beide nog zin in hebben…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.