Waarom overtijd gaan suckt

19

Ondertussen is Oscar bijna drie maanden bij ons. Die zwangerschap is zo 2018 en lijkt dus al eventjes geleden. Maar mag ik er toch nog even op terugblikken? En dan vooral op het feit dat ik mijn 40 weken voorbij ben gegaan en waarom dat overtijd gaan eigenlijk echt suckt!

De uitgerekende datum is geen garantie

Dat je uitgerekende datum geen garantie op bevallen is weet ik wel. Het is indicatief om de groei en evolutie van je baby te volgen. Maar die dag stond hier al snel als d-day aangeduid in de agenda. Mona is netjes op haar uitgerekende dag geboren. Misschien heb ik gewoon kinderen die zich aan de afspraken houden. Dat kon hé…

Ik had bij Oscar nooit verwacht mijn 40 weken te halen

Ik had al snel harde buiken (net zoals bij Mona). Op week 36 had ik een serieuze dip. Ik voelde me fysiek niet oké. Die lange hete zomer zal daar niet aan geholpen hebben. Het werk was er teveel aan en ik was een emotioneel wrak. Ik herpakte de week nadien en voelde me opnieuw een pak beter maar besloot toch op mijn zwangerschapsverlof enkele dagen vroeger dan voorzien te starten. Op 38 weken zwangerschap werkte ik mijn laatste dag.

Die avond zat ik thuis in de zetel en ik kreeg “last.” Ik hoopte toen nog dat de bevalling niet zou starten. Ik had nog graag enkele dagen genoten, rustig thuis. Het bleken voorweeën die niet zouden doorzetten. Net zoals elke wee die de komende twee weken zou volgen.

Op een goeie 39 weken gingen we naar de cinema. Daar ben ik met de finale scène moeten buiten gaan. Onderweg naar huis dacht ik even dat we de afslag ‘Lier’ zouden moeten nemen. Maar nope, het werd weer stil.

Gestript

Op 39 weken en 5 dagen moest ik op controle bij de gynaecoloog. Mijn baarmoederhals was verweekt en ik had drie centimeter. Ze zei dat ze het daar beneden ‘wat los zou maken.’ Ik reed nadien door naar het ziekenhuis voor mijn wekelijkse monitor. Ik had weeën, de ene na de andere. Ik mocht naar huis van de vroedvrouw en die nam afscheid met “tot straks waarschijnlijk.” Maar ook dat viel tegen de avond ook gewoon stil.

De uitgerekend datum

En daar zat ik dan. 18 oktober 2018, onkruid te trekken. Hoe vaak ik heb gehoord dat ik mijn datum niet zou halen, hij toch al heel laag zat, … Ik heb het niet kunnen tellen. Maar dat betekent dus allemaal niets. Mijn uitgerekende datum was er, maar geen baby.

Ik was niet bepaald het zonnetje in huis. De sms’jes, what’s app en berichtjes via Instagram en Facebook kon ik niet meer tellen. Iedereen moest me gerust laten. Nee de baby was er nog niet.

En het is niet dat ik niet probeerde hé. Elke tip uit de boekskes heb ik geprobeerd: squatten, onkruid trekken, trappen lopen, stofzuigen, gini/tonic drinken, ananas eten, seks, … Het mocht niet zijn.

Ik had het gehad. Ik was dat zwanger zijn beu. Mijn huishouden was op orde. Ik kon niet blijven stofzuigen hé. Ik was er klaar voor. Hij mocht komen.

En dat deed hij. Niet eens zoveel te laat. Op 21 oktober om 00u42 werd Oscar geboren na een bevalling op topsnelheid. Die voorweeën waren dus niet voor niets geweest.

Maar overtijd gaan is echt niet tof

Maar eerlijk, overtijd gaan is gewoon echt niet leuk. Je wil die baby liefst zo lang mogelijk in je buik houden. Een vroeggeboorte wil je vermijden, dat spreekt voor zich. Maar eens die uitgerekende datum gepasseerd is, is er echt niets meer aan. Je probeert je gedachten te verzetten en jezelf te sussen met de “er is er nog gene ene blijven zitten” wijsheid. Maar dat hielp eigenlijk allemaal niet.

Ik had ondertussen alle data erdoor gejaagd met Netflix. Elke dag dat hij er nu was, zou een dag minder met hem tijdens met zwangerschapsverlof betekenen. Het zou een dagje jonger zijn dat ik hem in de crèche zou moeten afzetten.

Ik wou mijn zoontje zien, vasthouden. Ik wou starten aan ons leven als gezin van vier. Dus nee, dat overtijd gaan is echt niet tof. Maar ik ben heel blij dat alles vanzelf in gang is geschoten en ik ben al (bijna) helemaal vergeten hoe ellendig ik me voelde die laatste dagen.

Maar dus, aan alle mama’s die geen baby vast hebben op hun uitgerekende datum: ik weet hoe het voelt. Maar weet dat het einde echt wel in zicht is.

Hoe zit het bij jou? Was je baby te vroeg, net op tijd of (veel) te laat?

Eén van de laatste buikfoto’s

 

19 REACTIES

  1. Inderdaad echt vreselijk! Ik ben 10 dagen overtijd gegaan en werd gewoon zot. Zeker omdat mijn zus voor een paar maanden naar Mallorca vertrok 4 dagen na de vbd. Dus we hadden er allemaal vertrouwen in dat ze haar eerste nichtje zeker nog zou zien. Niet dus 🙁 En dan die inleiding ook nog, echt niet aan te raden. Bij de tweede deed ik daarom al een week bij de vbd zodat ik zeker niet kon teleurgesteld worden en geen vervelende berichtjes kreeg. Hij kwam ‘maar’ 3 dagen te laat.

    • Oh typisch… Dat is echt niet leuk. En 10 dagen dan nog, pfuw! Die drie vallen dan nog mee. Al duren die dagen lang dan he!

  2. Ik zou er deze keer zo voor tekenen om overtijd te gaan. De vorige keer inleiding op 37 weken owv zwangerschapsvergiftiging met een heel kleine en lichte baby tot gevolg. Dat wil ik toch niet meer meemaken.

  3. Leuk om te lezen. +6 hier😊 dat wachten is echt niet leuk. Gelukkig begonnen mijn maanden zwangerschapsverlof hier maar te lopen vanaf de geboorte!

  4. 9 dagen overtijd .. ingeleid geweest .. ook alle trukjes geprobeerd .. heb nog ramen staan poetsen op een (klein) laddertje 🙂 de berichtjes vond ik verschrikkelijk .. je verhaal is zo herkenbaar 🙂 ook ik was geen zonnetje meer 🙂

  5. De eerste kwam 19 dagen te vroeg, en daar was ik niet klaar voor. Ik moest nog n week werken, ik moest nog beginnen aan rusten (en suikerbonen afwerken, en enveloppen schrijven, …). Bij de 2e moest en zou ik het einde halen, en als t kon deed ik die 19 gemiste dagen van de eerste er nog bij ook. Het werden uiteindelijk 40 weken 2 dagen, maar ik was jaloers op mijn “duedate-buddy” die er nog 5 dagen extra bij deed, ik had zo graag nog langer zwanger geweest, en dat eind juli in de hete zomer van 2018. Een 3e komt er mogelijk nooit, maar als t zo is teken ik voor weer n volledige zwangerschap. En tis niet dat ik geen kwaaltjes had, ik kon op 22 weken al niet meer stappen van de bekkenlast nochtans, maar ik voelde me die laatste 2 weken zo goed!

    • Ja een vroeggeboorte wil je natuurlijk ook vermijden, dat begrijp ik. En als je dat eens meegemaakt hebt wil je natuurlijk liefst die baby zo lang mogelijk bij je houden.

  6. Onze Oscar was ook “te laat”, 5 dagen 🙄 ook al enkele keren ervoor dat ik dacht dat het zover was. De weeën waren om vrijdag begonnen en zondag nacht dan toch eindelijk bevallen van een boeleke van 4kg 😱 zonder epudirale want ja, een tweede gaat veel vlotter 🤔niet dus! Wel grappig mijn dochter was ook op de uitgerekende datum 🙃

  7. Nummer 1 was 3,5 weken te vroeg. Niks klaar. Ook mentaal niet.
    Nummer 2: een hele zwangerschap moeten horen: kalm aan, je gaat weer te vroeg bevallen… (uitgerekend op 8 oktober)
    Heel veel last van valse weeën. Zo vals dat er zelfs geen opening was, maar hey, dit had niks te betekenen volgens de gynaecoloog. Ok, dus 17 september 1e dag zwangerschapsverlof.
    Joepie, de week er op monitor. Alles rustig. Omdat nummer 1 keizersnede was, werd voorgesteld om mejuffrouw 2 te halen op 5 oktober als ze er dan nog niet was. Ok, 5 oktober it is!
    3 oktober monitor. Oh, je hebt contracties. Top! Keizersnede gaan we uitstellen, want je bent zeker voor het einde van het weekend bevallen. Helemaal geweldig dachten wij, want het nichtje van mijn man trouwde (en wij zijn dus niet naar het feest durven gaan omdat het 2 uur rijden van ons is, en ik daar niet wou bevallen) en m’n schoonzusje die in het buitenland woont daarvoor was afgekomen. Kon ze ineens kennis maken. Zaterdag 6 oktober aan de monitor: goh ja, er zijn wel weeën, maar hier ga je niet mee bevallen, en we mogen u niks geven. Ok, nog 1 dag en ‘t weekend is om. Ze komt wel….
    Maandag nog steeds geen baby… Monitor: amper nog contracties. Hèh??? Ok, dan doen we vrijdag de 12e zeker een keizersnede. Tot… woensdagavond om 23 uur m’n water breekt en juffrouw donderdagochtend om 3 na 9 ter wereld komt via een natuurlijke bevalling. Feestje!!

    En de berichtjes, WhatsApps, …. Ken dat. Elke ochtend: en??? Ook die ochtend, vanaf 6 uur. Lang leve de epidurale waardoor ik kon sturen dat ik die nacht amper had geslapen (was niet gelogen) om enkele uren later even te bellen met ‘hey, weet je wat er gebeurd is vanmorgen :-D’

    Maar dan zet je inderdaad een hoopje van amper 11 weken af op de creche, en dan breekt je moederhart 🙁 Dus extra genieten van de avonden nu!

  8. ‘k kan dat volledig snappen. Ik wou echt niet dat mijn kindje geboren werd voor ik gestopt was met werken (en ik wou nog wat suikerbonen in orde brengen en gewoon nog 1-2 dagen om me voor te bereiden) ook al zou dat helemaal geen vroeggeboorte meer zijn.

    Maar eens je klaar bent , ben je klaar eh. ‘k snap dat je van extra wachten gek wordt. Die hele agenda is leeg, er is niets meer te doen. Ik probeer ook nooit mensen te contacteren rond uitgerekende datum omdat ik hen inderdaad niet op de zenuwen wil werken.
    Zelf beviel ik bij oudste 1 dag te vroeg (ideaaal ) en bij jongste gepland ingeleid door zwangerschapsdiabetes op 4 dagen te vroeg.

  9. Ik 40+5 en bevallen op 5 augustus 2018! Midden in de heerlijk hete zomer :o. Ik was het zwanger zijn al redelijk snel beu omwille van alle kwaaltjes! Maar je bent dat inderdaad snel vergeten! Al weet ik niet of mijn vriend er hetzelfde over denk 🙂

  10. Kate kwam 10 dagen te laat & ik moest ingeleid worden. Ook geen pretje eigenlijk.
    Ik vond dat wachten niet zo erg, het was juni & heel mooi weer. En ik had nergens last van.
    Enkel al die berichtjes met de vraag of de baby er al was, dat was nog het minst leuke van al. 🙂

  11. Mijn zoontje was uitgerekend voor 19 oktober maar ook hij liet op zich wachten. Omdat dinsdag de inleidingsdag was van onze gyneacoloog, kreeg ik de keuze om eventueel de natuur nog 4 of 11 dagen de tijd te geven om mijn zoontje zelf te laten komen, anders zou het ingeleid worden. De zwangerschap was van begin tot einde geweldig dus was er ook geen twijfel. Ik ging nog maximum 11 dagen genieten van zwanger zijn. Er waren 2 niet leuke dingen aan het wachten.
    1) de berichtjes met de vraag of er al een baby was. Gelukkig dat een gsm en iPad een aan/uit-knop hebben. Zo stoorde mij dat maar enkele minuten op een dag die ik dan zelf uitkoos ;).
    2) de monitoring in het ziekenhuis. Een half uur aan een apparaat gaan hangen voor niks. Baby ok en geen harde buiken en/of weeen. Vrijdag kreeg ik zelfs te horen dat de kans vrij groot was dat ik maandagavond gewoon moest binnenkomen om dan dinsdag ingeleid te worden.
    Een verschrikkelijke gedachte vond ik dat. Gelukkig dat mijn zoontje er hetzelfde over dacht. Op zondagavond na een bevalling van 21u mocht ik hem in mijn armen nemen :).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.