Komt er een 2e kindje of niet?

63

Er gaat geen week (of dag) voorbij zonder dat ik de vraag krijg wanneer er een 2e kindje komt. Qua timing lijkt het logisch. Mona is bijna 15 maanden en dat lijkt een goed moment om aan dat tweede te beginnen. Maar eerlijk, we weten nog niet eens of dat 2e er wel komt.

Ik heb altijd gezegd dat ik er graag 2 wil. Ik kom zelf uit een gezin van 4. Nu, 4 is hier zelfs geen optie. Ik zie mijn broers en zus heel erg graag. Maar dat overleef ik niet. Mijn man is dan weer enig kind en heeft naar eigen zeggen nooit een broer of zus gemist. Voor hem was eentje altijd genoeg.

Maar nu Mona er is voer ik regelmatig in mijn hoofd de discussie met mijzelf.

Voor Mona dacht ik altijd dat de beslissing voor een 2e zou afhangen van het 1e. Als dat eerste een makkelijk kind zou zijn, leek de stap naar een tweede makkelijker. Maar nu lijkt dat me net tegen te houden.

Ik ben vlot zwanger geraakt, ik had een fijne zwangerschap en een prima bevalling. De eerste weken na de bevalling waren erg zwaar maar dat lijk ik al vergeten te zijn. Mona is een fantastisch kind. Ik ben al in geen maanden meer moeten opstaan ’s nachts. Ze slaapt goed, eet goed en is zelden ziek (hout vasthouden). Het is een super vrolijke meid en we kunnen er overal mee komen. Zo een 2e kunnen wij nooit meer maken. Echt, dat bestaat niet.

Ze heeft nu ook een iets makkelijkere leeftijd. Mega vermoeiend wel, maar makkelijker. Je kan ze entertainen, ze kan al wat zelf eten en kan zichzelf ook even bezig houden. We bouwen Duplo en lezen boekjes. Ik vind het fijn om al mijn aandacht op Mona te kunnen richten. En ik heb eerlijk gezegd momenteel niet zo heel veel zin meer in dat klein plat boeleke waar je eigenlijk niet zo heel veel mee kan doen.

Om nog maar te zwijgen over dat opstaan ’s nachts. Onlangs kwam mijn metekindje (8 maanden) slapen. Toen hij ’s nachts wakker werd voor een tutje of honger had was ik wat gedesoriënteerd. Ik ben dat niet meer gewoon. En ik weet eigenlijk ook niet of ik daar terug aan wil beginnen. Ik heb mijn nachtrust nu terug.

En wat als het met dat tweede niet zo vlot loopt. Wat als er iets mis is? Of het een huilbaby is? Of medische problemen heeft. Oke daar moet je door en moeilijk gaat ook. Maar toch.

Puur praktisch en financieel gezien is eentje ook net iets makkelijker. Voor opvang bijvoorbeeld. Eentje kan je nog vrij makkelijk bij familie of vrienden afzetten. Twee is al wat drukker. Mijn mama past normaal op donderdag op Mona, maar of dat in de toekomst nog gaat lukken is maar de vraag. Mijn schoonouders zijn schatten van mensen die elke maandag op Mona passen. Ze gaat er ook al wel eens slapen als wij ergens naartoe moeten. Maar twee is voor hen misschien ook wat druk.

Maar misschien toch wel

Maar dan zie ik Mona spelen met andere kindjes en dan denk ik dat we haar toch een broer of zus moeten geven. Want zo alleen is misschien ook maar saai. Dan ben je op vakantie met mama en papa en dan zit je daar… Een broer of zus om mee te spelen, je geheimen tegen te vertellen en kattenkwaad mee uit te halen kan ook leuk zijn.

Ook naar later toe kan het handig zijn. Neem nu wat er met mijn mama gebeurt. We zijn met vier en we verdelen de bezoekmomenten en praktische zaken die moeten geregeld worden. Als je alleen bent, ja dan moet jij dat allemaal opvangen.

Ik vind het ook een beetje een droevige gedachte dat ik nooit meer zou wachten op het streepje van de test, nooit meer zwanger zou zijn, nooit meer zou bevallen.

Je ziet, ik kan beide zijden prima argumenteren.

Maar dan heb ik nog één groot probleem en dat is mijn hart. Ik weet niet of ik wat ik voor Mona voel nog voor een ander kind kan voelen. Ik hou echt zoveel van haar en kan niet geloven dat ik dat opnieuw kan voelen. En als het wel zo is kan ik dat gewoon niet aan denk ik. Dan ontploft je hart toch?

Misschien zou ik me ook schuldig gaan voelen als ik de aandacht die ik aan haar geef zou gaan delen met een 2e kindje. En in het begin gaat die aandacht nooit gelijk verdeeld worden. Want een baby heeft veel meer zorg nog.

En dan zie ik Mona lachen en spelen. Dan zie ik haar knuffelen met haar papa en dank voelt het goed, dan voelt het compleet. 

En mijn man? Hij zegt geen neen tegen een tweede, maar ook geen ja. We hebben ook nog wel even tijd. Als er een tweede komt, is dat pas als Mona naar school gaat. En dat is pas voor januari 2019. Ik kan de discussie met mijzelf dus nog even laten aanslepen.

Hoe zit dat bij jullie? Wisten jullie op voorhand hoeveel kinderen jullie wilden en is dat ook zo gegaan? Zijn er hier mama’s die (bewust) kozen voor één kindje? Ik hoor graag jullie ervaringen. Wie weet helpt het ons de beslissing te maken.

63 REACTIES

  1. Wij hebben er bewust maar eentje 😉 Deels omwille van de argumenten die jij aanhaalt. Het is makkelijker qua opvang (we hebben geen groot vangnet), beter aankunnen financieel en ik heb zelf het gevoel dat we compleet zijn. Zowel ik als Kim zijn enig kind en hebben nooit broers of zussen gemist.
    Ik geef wel toe dat er twijfel is geweest, omdat ik graag nog wel een keer zwanger zou zijn etc etc.

    Maar het is goed zo, en ik ben blij dat ik dit kind alles kan geven wat ze nodig heeft + denk soms ook aan hoe het er aan toe gaat in de wereld, en dat is niet altijd een wereld waarin ik mijn kind(eren) wil zie opgroeien 🙁

  2. Wij hebben sinds kort twee kindjes (dochter van mei 2015 en zoon van februari 2017) en het is gewoon ge-wel-dig! Ik kan je twijfels op vlak van graag zien helemaal wegnemen. Je ziet die tweede minstens even graag, en als je de interactie met de oudste ziet (ja zelfs nu al) ontploft je hart inderdaad 🙂 Het is ook superleuk als de oudste een meisje is, want die zijn al heel erg bezig met dat baby’tje en willen al bijna een tweede moedertje zijn dus vervelen zal ze zich zeker niet!

    • Oh dank voor je bemoedigende reactie! Ik ben trouwens ook de oudste van 4, dat moedertje heeft er hier altijd ingezeten 🙂

  3. Ik herken wel veel. Ik ben ook bang (geweest) voor nr twee. Ellie is zo gemakkelijk. Kan ik nu eens overal mee komen. Wat als de volgende niet zo gemakkelijk is, ga ik me best schuldig voelen naar Ellie toe. Want dan zal de aandacht al helemaal moeilijk te verdelen zijn. Ik kan ook nog redelijk doen wat ik ervoor deed (ik was al een huismus). Maar met twee de deur uit (zonder auto). Mijn hart won van de angst en we zien wel ?.

  4. Mijn zoontje is nu bijna 7 maanden oud en de vraag wanneer er een tweede komt begint langzaam binnen te druppelen. We hadden op voorhand gezegd dat we twee kindjes wilden aangezien we het allebei leuk vinden om broers/zussen te hebben. Ik zou mij niet kunnen voorstellen hoe het zou geweest zijn als ik enig kind was, het enige waar ik kan aan denken is ‘saai’.
    Dat is voor mij voorlopig de enige reden waarom ik NU zou beginnen aan een tweede kindje. Momenteel zit de bevalling nog te veel in mijn hoofd, omdat dit geen goeie ervaring was voor mij.
    Daarbij komt ook dat we in januari zijn verhuist (toen mijn zoontje 10 dagen oud was, slechtste idee ooit) en de financiële middelen sindsdien een beetje zijn gewijzigd aangezien ik ook een jaar zonder werk heb gezeten.
    Nog enkele maandjes genieten van onze zoon dus en daarna terug (zoals jij) ons hoofd nog eens breken over de toekomst!

  5. Oh my, ik herken de tweestrijd zo hard.
    Ik herken vooral het argument voor een tweede kindje in het geval van de zorgen voor de ouders, of nog wat anders. Ikzelf en mn vriend zijn beide heel vroeg een ouder verloren en hebben heel veel steun aan broers/zussen. Wat als ons zoontje ook een ouder verliest en er alleen voor staat…:o
    Hart vs. mind. Het blijft een moeilijke kwestie.

    • Het leven is soms echt niet eerlijk he! Mijn schouders zijn beiden 60 + maar gezond en actief genoeg om Mona een dagje te entertainen. Mijn mama ligt momenteel al een tijdje in het ziekenhuis. We hebben geen idee wat de toekomst daar brengt. Mijn papa, tja, dat is een ander verhaal. Puur rationeel zeg ik nee. Maar emotioneel is het een andere zaak

  6. wij hebben 2 zoons met 3,5 jaar ertussen
    de oudste was een zeer rustige baby, geen problemen en zo…maar we wilden allebei wel een tweede. Nuja heel wat na en voordelen later heb ik moeten vaststellen dat beide zwangerschappen anders waren maar beide zonder problemen, de bevallingen waren dag en nacht (eerste zonder epi op de normale manier, tweede met spoedKS en nog niet volledig verdoofd terwijl ze begonnen)
    en dan de zoons zelf…als we dachten dat de oudste rustig was…de jongste was nog rustiger (weende amper en sommige mensen zeiden dat ze na een half jaar hem nog totaal niet hadden horen huilen terwijl we ze toch om de 2-3 dagen zagen)

    dus een gemakkelijke baby nu is niet altijd zo dat je een moeilijke erna krijgt…en als dat wel zo is dan weet je al trucs om ze rustiger te maken, of ken je de hulplijnen hiervoor
    als je nu met de opvang in problemen komt vraag het gewoon wat ze zouden vinden moest er een 2de komen…zo kan je hun mening ook mee laten doorwegen in jullie eigen ding als je er niet uit geraakt…maar vergeet niet het is nooit te laat voor een 2de…al zou k persoonlijk geen 2de kind meer nemen als je al over de 40 bent maar dat ben ik dan…ben mama geworden van mijn oudste op mijn 21…

    • Goed om te horen dat een tweede ook even goed kan meevallen dan het eerste. Ik ben net 31 geworden. Ik zou de beslissing graag in het voorjaar van 2018 nemen. Nog eventjes tijd dus 🙂

  7. Ik snap je! Hoewel ik denk dat alle mensen die twijfelen, toch nog overstag gaan… Niet? Ik ken je nu niet heel goed, maar ik zie bij jou echt wel een tweede kindje. Maar ik begrijp dat je beide kant nog wat ziet. Volgens mij komt ‘het gevoel’ automatisch weer eens een keer opwaaien. Ik krijg nu soms ook al de vraag (zeker nadat ik was flauwgevallen vorige week ;-)) maar wij zijn er absoluut niet mee bezig. Ik wil ook eerst kei hard genoten hebben van Morris voor ik aan een tweede begin. En helpen beslissen… Je hart heeft dat stiekem al gedaan denk, hihi!

    • Het is allemaal nogal dubbel hier. Ik ben bang voor een tweede. Dat het moeilijker gaat zijn. En jij reist ook graag he Nies. Wel, ik wil bv doodgraag Mona de leeuwen en olifanten in Zuid-Afrika laten doen. Maar pas over enkele jaren, als ze oud genoeg is om te beseffen. Met een tweede schuiven die plannen op. En ik ben bang dat het er dan niet meer van komt. Reizen met eentje is nog net iets handiger en goedkoper dan met 2. Och, ik denk er waarschijnlijk ook gewoon teveel over na hoor

  8. Ik wilde vroeger drie kinderen. Na kind twee hebben we die plannen even opgeborgen, want we hadden onze handen vol met haar. Toen ze twee was en de moeilijkste periode al een tijdje voorbij was, hebben we het geprobeerd, met de twijfels steeds op de loer. Na een tijdje hebben we de pogingen gestopt want de natuur wou niet mee en de twijfels staken toch weer de kop op. En ik heb nog steeds geen spijt van die beslissing. Het had waarschijnlijk wel gelukt met een derde, maar ik vraag me af tegen welke prijs.

    Een tweede kind even graag zien als je eerste? Ja, dat is echt geen probleem. Je kan je dat nu moeilijk voorstellen, zoals toen je nog kinderloos was en je die moedergevoelens ook nog niet kon vatten.

    Misschien moet je je afvragen of je later spijt gaat hebben van je beslissing, welke ook …

    • Een uitspraak van een mama die een 2e kindje had waarbij niet alles erg vlot was verlopen blijft me achtervolgen. Ze zei “waarom wilden we toch per se dat tweede. Alles was perfect met 1.” En ergens ben ik bang dat ik dat ook ga denken. Als ik zou weten dat het opnieuw zo zou gaan als met Mona, direct. Maar dat weet je natuurlijk nooit.

  9. Hier allemaal dezelfde twijfels maar dan over een derde kindje. Mijn hart zegt ja, ik heb altijd gedroomd van een groot gezin. Maar praktisch en financieel gezien is het beter van niet. Ik heb ook al 2 gezonde bengels dus ja… En de vraag is natuurlijk ook of de natuur het ons nog zou gunnen. De tijd zal jullie (en ons) hopelijk raad brengen! Ik moet wel zeggen dat ik het gevoel heb dat mijn gezin nog niet compleet is. Mijn man is trouwens ook enig kind en heeft daar geen trauma aan overgehouden. Veel succes met de verdere keuze… en vergeet ondertussen ook niet van jullie meid te genieten!

    • Genieten doen we, kei hard 🙂 Het is echt heel erg leuk met dat klein spook in huis. Mijn hart loopt over, net als mijn mand strijk. Maar dat hoort erbij zeker 🙂

  10. Een tweede kindje was voor ons een evidentie, er was gewoon geen twijfel over. Uiteraard heb ik ook met dezelfde vragen gezeten op voorhand; zal ik het volgende kindje even graag zien, hoe verdeel je de aandacht, zal het een even gemakkelijk kindje worden, hoe zal de zwangerschap en de bevalling verlopen, ook de financiële kant van de zaak, enz… Maar zoiets kan je pas weten als het er is. Wij wilden niet dat Jules als enig kind zou opgroeien (wij komen allebei uit een gezin van minstens 3 kinderen) en dus was die beslissing snel duidelijk. De vraag die nu door ons hoofd spookt (vooral dat van mij) is ‘willen we misschien een 3de’. Als ik je blogbericht zo lees, herken ik de gevoelens die jij ervaart nu op dit moment bij mezelf. Volgens een vriendin zijn dit mijn ‘hormonen’ die mij hierover doen twijfelen. Ik moet wel toegeven dat wat ze zeggen waar is: 1+1=3, 4, 5, … en héél soms voelt het aan als 6 ;). Het is gewoon drukker met 2 of positiever verwoord ‘er is meer leven in de brouwerij’. Als ik ze samen zie spelen, giechelen en schaterlachen, dan is het inderdaad ‘heart explosion’! Mijn kinderen zijn gezond, lief, rustig, sociaal,… in mijn ogen gewoon perfect. Wat kan een mens nog meer verlangen? Wij blijven momenteel bij 2 kindjes, maar wie weet…

    • Dank voor je leuke reactie. Ik denk soms ook dat alleen maar alleen is. En het is echt een super sociale meid. Ik denk er misschien gewoon te hard over na… Maar ik ga mijzelf nog even tijd geven 🙂 En hou me op de hoogte voor dat derde he 🙂

  11. Nooit aan getwijfeld hier, ik wist altijd al dat ik veel kinderen wou! Maar ik begrijp je afwegingen en denk dat tijd je wel het juiste antwoord zal brengen 🙂

    • Als ik echt voor veel zou gaan, zou ik voor 5 gaan denk ik. Maar mijn man wordt lijkbleek als ik zoiets zeg 🙂 🙂 🙂 Ik snap het dus wel dat je dat wil. Maar het lijkt hier nu soms heel compleet te voelen

  12. Erg herkenbaar…
    Fleurtje is ook zo een gemakkelijk kindje. Doorslapen na een aantal weken, zelfstandig, leuk, …
    Ook de angst om het tweede kindje niet zo graag te kunnen zien, dat het een moeilijk kind zou zijn, dat je aandacht verdelen moeilijk zou zijn… Allemaal dingen die ik zelfs tijdens de zwangerschap van mijn tweede nog had.
    En plots was hij er, onze zoon. Geloof me vrij, een tweede super gemakkelijk kind kan dus wél. En je hart moet je niet verdelen, je hart wordt een stuk groter.
    De aandacht moet je verdelen, maar daar gaat Fleur goed mee om. En als je ze dan samen bezig ziet, zwel je van trots en schiet je soms een beetje vol.
    Ik heb er nog nooit spijt van gehad.
    En de oma’s zullen staan springen om ze allebei eens op te vangen ?

    Elk zijn keuze natuurlijk, maar ik ben erg blij dat we de stap gezet hebben.
    Onze twee sloebers schelen 13 maanden en ik zou het niet meer anders willen…

    • Leuk om zo een verhaal te horen. Ik ben erg blij voor jou en je gezin. Ik ga mijzelf nog even tijd geven. Mijn mama ligt ondertussen iets meer dan een maand op intensieve. En dat zal mijn gevoel momenteel waarschijnlijk ook wel beïnvloeden

  13. Ikzelf wou altijd 2 kinderen, Kevin maar 1.
    Het duurde bijna een jaar voor we zwanger waren, maar heb geen klagen gehad over mijn zwangerschap. Enkel héél veel en lang ziek geweest, maar dat hoort er bij zeker 🙂
    Ik mis de kriebels in mijn buik van de eerste maanden. Zo enthousiast dat we eindelijk zwanger waren en niet wetende wat ons te wachten stond. Daarna die stampjes en al dat leven, zàlig gewoon!
    Ik heb een geplande keizersnede gehad. Ergens wel makkelijk omdat ik wist wat er wanneer zou gebeuren. Maar toch ben je niet op je gemak.
    De eerste maanden na de geboorte van onze dochter waren jammer genoeg niet leuk. Ze had last van krampjes, reflux, overprikkeld, blijkbaar ook stress van de keizersnede..
    Na veel proberen met medicatie en tal van bezoekjes bij de osteopaat sliep ze eindelijk zelf en was ze overdag rustiger.
    Nu, 13maand later, hebben we een droom van een dochter. Ze lacht, speelt, eet alles, slaapt snachts gemiddeld 12u.. alles wat je wil 🙂
    Maar of er bij ons een tweede komt, ik denk het niet. We zijn de moeilijke periode (hopelijk) door en ik weet niet of ik mezelf ‘dit terug wil aandoen’. We genieten volop met ons drie en we zien wel wat de toekomst zal brengen!

    • Dank om je verhaal te delen. Pittig! Maar blij dat jullie na een moeilijke start een mooi evenwicht hebben gevonden. Ik snap je angst voor een tweede. Hier ging het iets sneller vlotjes, maar ik ben dan weer bang voor een veel moeilijker scenario bij het tweede. Als ik zou weten dat het 2e zoals Mona zou zijn, direct. Maar dat weet je dus nooit he

  14. Wij wilden er sowieso twee, en die zijn er ook gekomen. Sommige twijfels die je hebt, zijn wel herkenbaar. Ik dacht bijvoorbeeld ook dat ik nooit nog zoveel liefde ging voelen voor een 2de kind dan voor mijn oudste. En ook al is het toch anders bij een 2de (omdat je het al eens hebt meegemaakt), het is echt zoals je zegt: je hart ontploft. Zeker nu als ik zie hoe hard ze naar elkaar toegroeien, nu in de grote vakantie. Ik denk dat, als je het echt zal willen, je er ook voor zult gaan en je niet zult laten tegenhouden door rationele argumenten. Genieten dus van Mona en als jullie er helemaal klaar voor zijn, zal die 2de wel komen!

    • Ik denk er momenteel waarschijnlijk ook gewoon te hart over na. Mona is ook nog maar 15 maanden en momenteel heb ik niet echt de behoefte aan een 2e kindje. Maar dat kan over enkele maanden natuurlijk alweer helemaal anders zijn

  15. Hier wou ik geen tweede – ik was pertinent tegen – tot het ineens in mij opkwam om er toch voor te gaan en 10 maanden later was Amélie er. (ok geluk i know). Het is geweldig om interactie met broer en zus te zien en als je eentje kan opvangen en grootbrengen, lukken 2 er zeker ook. Ja, ze maken regelmatig goed ruzie, maar ook geweldig om terug al die leuke en verrassende momenten mee te maken. Zwanger wordt je volgens mij nooit als je er rationeel over nadenkt, een kind brengt erg veel con’s met zich mee 😉 Jump for love!

  16. Toen mijn oudste 4 maanden oud was, hadden we een etentje met 2 bevriende koppels die toen zelf in blijde verwachting van hun eerste kindje waren. Op een bepaald moment toen we het hadden over hoeveel ze al hielden van hun ongeboren kind zei ik: ” je staat nu al versteld van de liefde die je voelt voor dat wezentje dat je nog niet eens hebt ontmoet. Wacht maar tot hij/zij er is. Je gaat niet weten wat je overkomt. Het houden van dat je nu ervaart verdwijnt in het niets met datgeen wat je binnen een paar maand zal leren kennen! Wait&feel!” De ene keek me aan met veel verwondering, de andere was ontzettend beledigd, alsof ik zei dat ze haar kleintje niet echt graag zag. Een paar maand nadien wist ze wel wat ik bedoelde ?

    Je moet je geen zorgen maken over je hart. Je hebt het vast ook met je eerste ervaren en je merkt vast nog iedere dag hoe je hart groeit. Da’s net hetzelfde met een tweede, alleen kan je dat pas echt vatten als het zo ver is. En als een tweede voor jullie is weg gelegd en het tijd is, dan zal je dat ook weten/voelen. Dan schakelt je hart je verstand uit en laat je de natuur zijn werk doen. Die klik kan zomaar van de ene op de andere dag komen!

    Nu stoppen met denken en gewoon genieten. Het wordt er trouwens alleen maar beter op, al kan je je dat misschien niet echt voorstellen ?

    Veel plezier en genot vanwege een mama van 2 met een hart zo groot dat je het je (nog) niet kan voorstellen.

    • Dank voor je lieve reactie! Het klopt wat je zegt. Als iemand me had gezegd dat ik dit gevoel zou hebben had ik het nooit geloofd. En elke dag is leuker. Meestal toch 🙂

  17. Ten eerste wat een mooi en eerlijk blog! Wij wilden altijd 2 kinderen. En daar net(amper 2mnd) na ons trouwen raakte ik zwanger. Hier kwamen we pas met 9 weken achter, niet gepland(lees studie en klein appartement) maar welkom!! Zwangerschap en bevalling verliepen prima maar de tijd erna….de roze wolk hebben wij niet gekend. Pittig karakter van onze dochter inclusief overgevoeligheid voor koemelk…daar kwamen we pas na 8 maanden achter en dat zorgde voor nachtelijke krampen, huilbuien, moeilijk fles drinken en een baby niet in haar vel.
    Ik wilde wel een tweede maar nog een keer die hel meemaken wilde ik niet en was ik bang voor…..maar voor we een echte beslissing konden maken had moeder natuur een beslissing gemaakt.
    Met 14 weken kwamen we erachter dat onze oudste met 1,5jr grote zus gingen worden….ohmy weer een verassings baby, 1,5jr er tussen?, we wonen zo klein en gaan verhuizen en misschien wel het belangrijkste die babytijd….

    Maar alles is goed gekomen! Ons tweede meisje is super makkelijk en gek op haar grote zus? Ze observeert haar iedere dag waardoor ze bepaalde mijlpalen sneller behaald dan haar grote zus. En grote zus, die is gek op haar zusje, die interactie samen is zo onbetaalbaar mooi❤️
    Wij voelen ons compleet met onze 2 meisjes❤️
    En in je hart is er meer als genoeg ruimte voor een 2e, je hart groeit tijdens je zwangerschap hierin gewoon mee ?

    En qua praktische zaken…mocht je weer een meisje krijgen kan je vaak veel kleding naar de baby doen. Qua opvang is er ook altijd wel oplossing, vooral als je je overdenkingen daarin ook deelt komt men vaak vanzelf wel met opties of voorstellen ?

    Ondanks alle verhalen, inclusief die van mezelf ?, moet je vooral je gevoel volgen…als jullie je compleet voelen met Mona is dat meer als goed?

    • Ik ben zo blij dit te horen. Jullie klinken als een hele leuke, warme thuis. En ja, twee meisjes… Een tijd geleden zou ik het liever niet gehad hebben. En nu… ik vind dochters geweldig. Zelfs mijn man zou een tweede meisjes helemaal zien zitten. Niet dat je het kiest natuurlijk. We gaan het nog even tijd geven. Ik had graag ergens in het voorjaar van 2018 de beslissing genomen. Dank voor je lieve reactie

  18. Heel herkenbaar allemaal! Bij ons voelt het met z’n 3 ook ‘compleet’ aan, wij 3-tjes tegen de wereld…
    Otis is 10 maanden, mijn zwangerschap was afgezien van bekkeninstabiliteit en bloeddrukproblemen ok, gewoon ok. Mijn bevalling verliep vlotter dan het doemscenario dat zich vooraf in mijn gedachten genesteld had. Dat de eerste weken vreselijk vermoeiend waren, dat lijk ik me nog heel vaag te herinneren, maar vooral alle mooie momenten die we met hem beleven blijven hangen… ook nu hij in een zwarte donderwolkweek zit (ik zocht en vond bevestiging in het Oei, ik groei-boek).
    Vooraf hebben mijn man en ik altijd gezegd dat we er 2 wilden, we komen allebei uit een gezin van minimum 2 kinderen en dat beviel ons wel.
    Of we een tweede nog zo graag kunnen zien als een eerste, daar ben ik intussen zeker van, aangezien ik me de grootste liefde voor je kind zelfs tijdens mijn zwangerschap niet kon inbeelden. Niet in die mate toch!
    Financieel maak ik me op zich weinig zorgen, we vinden altijd wel een manier en met een beetje creativiteit lukt dat ook wel.
    Voor ons is het belangrijkste argument dat we Otis niet alleen willen laten opgroeien. Hij heeft dan wel nichtjes en neefjes en vriendjes, maar toch, een broer of zus om ruzie mee te maken, om te leren mee delen, samen spelen, plannen te smeden,… ik vind dat heel waardevol.
    Ik ben er als de dood voor dat het een verwend kind wordt, dat hij niet kan delen of te weinig wordt getriggerd om met anderen om te gaan. Dat dat aan de opvoeding ligt, ongetwijfeld. Deels dan toch, denk ik.
    Het is vaak schrik voor het onbekende, maar dat ene argument haalt bij mij de bovenhand en gelukkig ook bij mijn man.
    Wanneer, dat weten we nog niet. Eerst even aan het idee wennen…

    • Ik snap je argumenten absoluut. Die zijn er voor mij ook. Met een broer of zus kan je ruzie maken, maar je moet het altijd weer goed maken. Over dat verwennen maak ik me dan weer minder zorgen. Ze gaat enkele dagen per week naar de crèche en ze leert daar dat ze niet de enige persoon op de wereld is. Als is ze dat thuis natuurlijk meestal wel. Ik kan nog zoveel lijstjes maken als ik wil, uiteindelijk zal het een beslissing met het hart worden denk ik

  19. Moeilijk he… ik was – toen we na lang twijfelen of we zelfs kinderen wilden – zeker dat het er dan 2 zouden zijn…

    Maar na de geboorte was ik niet eens meer zo zeker, een traumatische spoedkeizersnede, een huilbaby, en ik die mijn draai niet meer vond, ook toen de baby na een paar maanden eigenlijk een gemakkelijke baby werd… en ja, eigenlijk voelde het zo ook wel compleet… Ik stelde mezelf een deadline… niet zwanger voor mijn zoontje 3 jaar zou zijn, zou ik het bij eentje houden. Mijn zoontje bereikte die leeftijd en ik had door alle twijfels geen beslissing genomen en dacht dat het daarbij zou blijven. Het leek me wel goed zo.

    Een paar jaar lang liet ik het los, ja, de vragen kwamen wel eens, maar steeds minder… en toen voelde ik toch weer die wens… bijna 5 jaar na de geboorte van de eerste… we volgden ons hart, ik was snel zwanger en toen sloeg de twijfel en de angst weer toe… maar de liefde, die was er meteen en is net even speciaal… en ja, we hebben deze keer het geluk dat we een gemakkelijke baby hebben, maar ik heb ook mijn moeilijke momenten gehad… maar opnieuw voelt het deze keer compleet, alsof het nooit anders geweest is..

    Dus als ik je raad zou geven is… probeer het wat los te laten, want hoe meer je er rationeel over denkt (niet dat die kant niet belangrijk is!) hoe meer je gaat twijfelen… en dan zal je hart je wel in de voor jou juiste richting sturen 😉

    (Oh, en het leeftijdsverschil gaf me ook wat zorgen, maar dat blijkt voorlopig nog een van de mooiste voordelen… mijn oudste zoon beleeft alles bewust, houdt superveel van zijn broertje, heeft al geduld en begrijpt goed dat hij soms even moet wachten maar dan wel op andere momenten zijn speciale momentjes met mij heeft.)

    • Dank voor je lieve reactie! Dat leeftijdsverschil lijkt me ook echt wel voordelen te hebben hoor! Ik kan nog zoveel nadenken als ik wil, uiteindelijk zal het een beslissing met het hart worden denk ik 🙂 Geniet nog kei hard van dat mooie gezin van je

  20. Heel herkenbaar enkel kwam dit bij ons voor van 2 naar 3 ipv 1 naar 2. Ik wou van kleins af al 3 kindjes, na de geboorte van Amylia zijn wij dus ook direct terug begonnen. We gingen er ook van uit dat de 2de moeilijker ging worden. Het tegendeel was waar, Avelynn was nog rustiger en voor de perfecte 2de dochter. Doordat het toen medisch wat slechter ging met Amylia. Wij hadden alleen mijn mama die heel af en toe op de kindjes let zij zei altijd voor 3 kinderen zoek je maar een andere oppas. Ik hou evenveel van mijn kinderen maar heb wel het gevoel dat ik meer aandacht besteed met Amylia door haar ASS, ben ik haar veilige plek en dat slorpt heel veel energie. Nu had ik voor mijn eigen altijd gezegd als de jongste naar school gaat valt te beslissing en die is ook gevallen. Dus geef u hart en hoofd wat rust en tijd en dan weet je het wel. En hopelijk gaat het stapje voor stapje beter met u mama.

    • Dank voor je lieve reactie. Je plant niet alles natuurlijk en daar had jij waarschijnlijk ook niet op gerekend. Ik begrijp dat het voor extra druk zorgt. Maar jullie klinken als een enorm was en liefdevol gezin. En inderdaad, tijd brengt raad. Ik ga het wat moeten los laten.

  21. Jouw twijfels hoor ik bij zoveel mensen. Ikzelf heb nooit getwijfeld over het feit of ik mijn kinderen even graag zou zien. Ik denk dat je hart oneindig veel liefde aankan. Dat het soms pijn zal doen dat graag zien, dat is zeker ?. Ik wou altijd 3 kinderen. Over die 3e twijfel ik nu wel… de combinatie met mijn job zou moordend zijn. En klein detail… Mijn man wil er geen 3 ?. Maar over een 2e bestaat bij ons geen twijfel. De enige twijfel die ik heb is of ik wel voldoende energie heb voor 2 kids. Het is toch soms moordend he! Maar wat ben ik verliefd op dat mannetje en zo cliché maar we krijgen er zoveel van terug.

    Wat jou betreft volg vooral je hart en denk niet teveel na! Wat een ander kan kunnen wij ook ?

    • Oh maar ik ken mannen die er maar een willen. Hij wordt nu voor de 3e keer papa. Dus geen zorgen daar 🙂 De combinaties is inderdaad niet evident. Werken, huishouden, sociale contacten, … maar ergens leggen we onszelf die druk ook op. We maken er een én én verhaal van. Keuzes maken kan onze generatie niet goed he 🙂 Tijd zal hier raad brengen.

  22. Amai… Ik zou elke zin ook geschreven kunnen hebben, zo herkenbaar!
    Hier is de kleine man nog maar een goeie 6 maanden en komt de vraag nog niet zo heel vaak van buitenaf. Maar ik ben er zelf wel heel erg mee bezig…
    Hier heel bewust later aan een kindje begonnen (was 34 bij zijn geboorte) en voordien verbouwd, veel gereisd… Ons goesting gedaan!
    Maar we genieten nu zo van die kleine en dat gaat ook zo vlotjes. Hij is ook eentje ‘uit de boekskes,’ wat betreft slapen, eten, altijd lachen… Dat krijgen we geen tweede keer voor mekaar 🙂
    Maar zoals je zegt, we zien wel. Komt tijd, komt raad. Alleen heb ik al net wat meer jaren op mijn teller staan, dus oneindig wachten is ook geen optie. Geniet van je prachtige Mona 🙂

    • Ik herken je verhaal Eef! Wij hebben ook eerst 10 jaar gereisd en onze zin gedaan voor Mona er kwam. En dat vind ik echt prima. Had met dit 5 jaar geleden laten doen en ik was een totaal andere moeder geweest denk ik. En inderdaad, tijd brengt raad 🙂

  23. Zoooooo herkenbaar!!! Ik zit hier ook met hetzelfde dilemma.
    Ik ben enig kind en ik heb dat wel gemist een broer/zus. Zelfs nu nog.

    Tijd brengt raad.

  24. Wel… hier gaat het net hetzelfde! Ik zou bijnz dezelfde blog kunnen neerschrijven. Voor mezelf dan toch… Papa ligt hier wat anders, hij blijft bij ééntje.
    Kan ik hem ooit overtuigen? Gewoon voor Marie, zodat ze altijd iemand heeft.

    • Is hij nog altijd niet bekeerd? Het is een moeilijke he. Ik ken een man die er maar eentje wou. Hij is politie agent en werd op een nacht opgeroepen voor een verkeersongeval in Averbode. Een van de passagiers, een meisje, was op slag dood. Ze bleek enig kind te zijn. Hij is thuis gekomen en heeft z’n vrouw gezegd toch voor dat tweede te gaan. Om die reden mag je het niet doen. Maar ook naar onze situatie nu met mama. Als ik dat allemaal alleen zou moeten doen, zou het nog zwaarder zijn. Je hebt veel steun aan elkaar, kent elkaar door en door. En ik denk wel dat Marie het geweldig zou vinden 🙂

  25. Ah, de post waarop ik gewacht heb! 😉
    Een tweede kindje … de vraag der vragen. Eentje waar ik ook mee worstelde, enfin … 😉

    Ik had op zich geen slechte zwangerschap, maar ik vond het nu ook niet meteen een pretje, al dat zwanger zijn. Ik had wel een eerste KUT/HORRObevalling (lees: spoedkeizersnede ZONDER verdoving die werkte). Maar toen onze eerste dochter 6 maanden was, geraakten mijn beide ouders op 1 dag verschil op intensieve zorgen in twee verschillende klinieken (Vilvoorde en Tienen). Toen ik mijn mama zelf had binnen gedaan op spoed, terwijl mijn papa al op intensieve zorgen lag in Vilvoorde, zo’n 50 km van huis, en de verpleegster kwam de wachtzaal binnen met de woorden:’Mevrouw moet hier blijven. ‘ gevolgd door ‘Ik stel voor dat je iemand van de familie belt.’ Euh, wie dan? Ikzelf ben enig kind, mijn ouders ook en mijn grootouders waren er toen al een tijdje niet meer. Ik kon enkel mijn vriend bellen, die al lang wist waar ik was. Op dat moment besliste ik voor mezelf dat ik mijn dochter niet broeder of zusterloos door het leven wilde laten gaan.

    Maar … mijn vriend wilde het liever niet. Die vond het ook goed zo. Gemakkelijk zo eentje dat gezond was én gemakkelijk … allemaal argumenten om het bij eentje te houden. De bevalling, die uiteindelijk voor mij ook spannend was, haalde hij er ook al eens bij.

    Maar mijn hart wilde dat tweede kind.
    Jaren gingen voorbij. En toen onze tweede een jaar of drie was, hebben mijn argumenten toch de doorslag gegeven. 😉 Zo vlot zwanger geraken zoals bij de eerste dat lukte al niet meer. Een miskraam erboven op. Maar het verlangen bleef, al liet ik het wel los. En sneller dan snel werd ik terug zwanger. Toen onze eerste 4,5 jaar was, beviel ik van onze tweede. Wat ik nooit voor mogelijk hield, werd heel snel duidelijk. Dat hart kan absoluut een tweede kindje aan … dat groeit gewoon mee. Dat ontploft niet, het word alleen maar overweldigender. En dan die liefde van onze eerste dochter naar ons kleinste meisje, dat doet mijn mama hart zo goed.

    Maar pittig, dat is het ook.
    Ik heb best een drukke job en niet al te dicht bij huis. En ons tweede meisje valt niet geweldig goed in slaap. Dus spendeerden we beiden al ettelijke uren op haar kamertje. Die eerste dochter van ons, die sliep in na 5 minuten. What a difference. Die tweede is ook een heel stuk drukker dan die eerste. En dat hoor ik wel vaker, om niet te zeggen, altijd dat die tweede een ergere wervelwind is dan die eerste. Die tweede tekende ook al in de zetel, kleurde de kussens en probeerde de stiften uit op de muren. Dat deed die eerste dochter van ons niet, ah nee, stiften en kleurtjes waren niet eens in huis.

    Ons tweede meisje wordt er bijna twee. En zo stilletjes aan wordt het een beetje beter. En al is het pittig, al zijn we al eens moe … ik zou het voor geen geld van de wereld willen omdraaien. Als je dit aan de papa vraagt, krijg je misschien een ander antwoord 😉 Hij zou ze nooit meer inwisselen, maar was er mss toch niet aan begonnen. Nog een dik jaar … en dat loopt ook hier weer allemaal vlotjes. En moest het mijn leeftijd niet zijn, dan zou ik misschien zelfs nog een derde overwegen, maar daar zijn heel wat rationele argumenten tegen. Bovendien heeft de vader des huizes er voor gezorgd dat er geen nageslacht meer kan komen. 😉 Hij wist ondertussen hoe overtuigend ik kon zijn, hahahaha.

    Maar om een lang verhaal kort te maken … kinderen, dat kan je niet met je ratio beslissen. Vind ik. Nooit! 😉 Bij mij kwam de paniek ook pas toen ik voor de tweede keer echt zwanger was. Maar dat heb ik eigenlijk nooit durven zeggen!! 😉

    • Dank voor je eerlijke en lieve reactie! Ik vind het ook echt heel grappig denk te lezen. Maar ik begrijp je wel. Ik weet dat als de gezondheid niet mee wil, het super is om die zorgen te delen met mensen in dezelfde situatie. Als ik dit alles nu alleen had moeten doen had je me bij elkaar kunnen vegen denk ik. Mijn man is enig kind. Ik zei het hem ook. Als dit met een van jouw ouders gebeurt, staan we er alleen voor. Zorgen delen is dus zeker een argument.

      Maar het is zoals je heel duidelijk stelt. Ik kan lijstjes maken zoveel als ik wil. Uiteindelijk is het het hart dat de beslissing neemt.

      Ik hoop dat het met je ouders is goedgekomen. Allebei in twee verschillende ziekenhuizen… dat moet een gigantisch zware periode geweest zijn. Straffe madam ben jij!

  26. Mooi geschreven ! Ik zei vroeger altijd dat ik er 2 wilde.
    Ik had echter geen prettige zwangerschap en de bevalling kan ook wel uit een horrorverhaal komen dus daar sta ik al niet meer voor te springen.
    Onze Féliz was van in het begin een heel alerte baby. Nam dan ook alle indrukken in zich op waardoor ze vrij onrustig kon zijn in ander gezelschap. De zorg voor een baby en de gebroken nachten zorgden ook voor een zware druk op mijn relatie. De papa is nogal een perfectionist en overbezorgd in het kwadraat waardoor dat er ook niet aan hielp. Ik ben niet beschaamd om te zeggen dat ons kind onze relatie er aanvankelijk niet beter op heeft gemaakt. Ze sliep ook bijzonder slecht tot haar 11 maand en nu kan ze nog vaak slechte nachten hebben.
    Momenteel zeggen we allebei neen tegen een 2e. We voelen ons compleet. Ik sta ook te springen om Féliz mee te nemen op reis, terug nr de USA, etc etc … maar dat zijn dingen die we pas knn doen wanneer de middagdutjes wegvallen. En ja ik weet het, er zijn mensen genoeg die hun kind ovéral mee naartoe nemen maar de onze is niet van het soort dat je zomaar overal mee nrtoe neemt, en dus ook niet op een verre reis momenteel. We kunnen met moeite 30 min in de auto zitten voor ze op haar heupen krijgt. Laat staan dat we nr het zuiden van Frankrijk rijden met haar :p. Met een 2e er bij zit je toch rap weer een jaar of 2 ‘vast’ aan huis. En dat steekt mij nu soms al zo tegen om te moeten rekening houden met die middagdutjes en haar ‘ritme’. Twee kinderen zet je ook niet zomaar ergens af, opvang, financieel, … Het zijn allemaal zaken die ook meespelen in mijn hoofd.
    Dus voorlopig zeggen wij neen. Maar goed, wie weet gaan mijn eierstokken ooit nog rammelen. De papa is er ook al 38 dus dat is toch ook iets om in te factoren.
    We komen beide uit een gezin met 3 kinderen maar toch voelen wij ons momenteel compleet met ons meisje.
    Maar ik denk als je er echt naar verlangt dat alle praktische bezwaren wegvallen en je er wel uit komt 🙂 !

    • Ik snap je argument van te reizen echt heel goed! Wij reizen ook erg graag en ik kan niet wachten om Mona kennis te laten maken met de olifanten in Zuid-Afrika!

  27. Ik snap je, ik heb die twijfels enorm gehad. Ik beviel 3 weken te vroeg van Gijs en er waren zorgen. Die zijn voorlopig weg, maar ik dacht zo dat dat aan mij lag. Dat ik tijdens de zwangerschap wat verkeerd deed. Ik ben dus eerst naar de gynaecoloog daarover gaan praten voor Ivonne. Hij verzekerde mij niet dat daar niks mee te maken en had en toen Gijs 18 maanden was en zelfstandig kon eten vond ik het tijd voor nummer 2.
    Maar nu denk ik puur rationeel na over nummer 3 en dat zal dus niet gebeuren denk ik. Ik vond het eerste jaar zwaar zo met 2 maar nu zie ik wat ze aan mekaar hebben en hoe Gijs leert delen. Pas op, ze kunnen ook heel flink ruzie maken.

  28. Wij hebben 6 jaar over een tweede gedaan?. De wens naar een tweede was er nooit. Tot ineens ons het zomaar overviel. Ik moet wel zeggen dat de tweede zwangerschap en de baby trouwens ook pittiger zijn dan de eerste. Maar ons voordeel was dan dat hij een grote broer had, die alles begreep. Als ik zie hoe die twee nu met elkaar omgaan… zo mooi om te zien. Iedereen vraagt wel eens is het niet jammer dat er zoveel tijd tussen ziet. Nee het is dat het zo heeft moeten zijn. Ik zie er niet echt de nadelen van in. Tijl is nu 20 maanden en zijn broer is bijna 8 jaar en het zijn twee handen op 1 buik. de wens naar een tweede kwam er pas later en zolang ik die niet had met mijn hart EN verstand was het nee:-). Nu is mijn hart aan het denken voor een derde maar mijn verstand zegt nee, wie weet over een paar jaar liggen ze weer op 1 lijn.;-)

  29. Onze dochter is vorige maand 2 geworden. Ik wou altijd vier kinderen, mijn man zei twee. Uiteindelijk zijn we na twee jaar via fertiliteit zwanger geworden, redelijke zwangerschap en een(te) snelle bevalling. De eerste maanden waren zwaar en eens het met haar beter ging heb ik een postnatale depressie gekregen. Nu gaat alles heel goed en is zij mijn alles en echt een super kindje maar ook hier is de schrik om mijn tijd en liefde over twee kinderen te kunnen verdelen een moeilijk punt maar langs de andere kant wil ik later een broer of zusje voor haar. Maar wat als ik me terug zo slecht voel nadien…. toch denk ik dat we er gewoon voor gaan… we moeten door die eerste maanden heen maar nadien zal het genieten zijn gelijk ik nu doe en ik zal ook veel sneller hulp vragen en aanvaarden! Succes allemaal met de keuzes!!! Elke keuze is juist als je hem zelf maakt!

    • Dank voor je eerlijke reactie Anna. Wat een verhaal. Heel veel respect voor je. Gelukkig wordt het leuker met de tijd en die begin periode lijken we soms stilaan te vergeten. Ik begrijp je twijfels als het zo moeilijk was na het eerste. Ik hoop dat jullie nu echt kunnen genieten en tijd zal de rest uitwijzen

  30. Via de ‘meest gelezen’-rubriek hier beland en ik vraag me nu af: hoe heb je beslist dat het JA werd. Ik krijg nu constant de vraag of Felix een broertje of zusje krijgt en ik ben die vraag zo beu gehoord … Ik weet heel duidelijk dat ik het nu nog niet zie zitten en word zelfs een beetje boos van de vraag …

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.