Wat je moet weten over borstvoeding 2.0

12

Schrijven over borstvoeding, het is altijd een beetje een wandeling op glad ijs. Elk verhaal is anders en oordelen is vaak snel gebeurd. Wat ik trouwens oprecht jammer vind. Maar ik ga me er nog eens aan wagen.

Tijdens de borstvoedingsperiode van Mona schreef ik al eens een blog met dingen die je moet weten over borstvoeding. Niet om te demotiveren, maar wel om voor wat omkadering te zorgen, vanuit mijn eigen ervaring.

Niet zo romantisch als ik dacht

Ikzelf had immers altijd een zeer romantisch beeld over borstvoeding. Als in: ik leg mijn baby aan, de baby drinkt en hup we zijn vertrokken. Maar bij Mona verliep dat toch anders. De opstartfase was enorm intensief en ik heb vaak de handdoek in de ring willen gooien. Had mijn romantisch beeld wat realistischer geweest, had ik er waarschijnlijk zelf een pak rustiger onder gebleven.

Borstvoeding kan trouwens van begin tot einde geweldig verlopen. Bij Oscar ging de start beter en tot op heden gaat het eigenlijk goed. Op wat gezoek en een productie dip (ik heb dan maar beslist dat het dat was) na. In andere gevallen verloopt het enorm moeizaam en is het een strijd. En in heel veel gevallen ligt het er ergen tussenin, met vallen en opstaan.

De opstart kan pittig zijn

De opstart van een borstvoeding wordt in mijn ogen wat onderschat. Moeilijkheden met aanhappen, een slechte/luie drinker, pijnlijke tepels, kloven. Dan heb je stuwing en zit je daar met coldpacks en verwarmde luiers over je borsten te rollen om het dragelijk te houden. Om nog niet te spreken over mogelijke borstontstekingen of ontstoken melkkanaaltjes. En met over- of onderproductie kan je ook te maken krijgen. Ik heb geen last van ‘lekkende borsten’ maar bij de bakker staan met een huilend kind en twee natte vlekken of je shirt, het is ook niet super prettig.

Je bent de enige voedingsbron

Je bent als mama ook de enige voedingsbron van je kind. Dat zorgt voor een zekere verantwoordelijkheid. Wanneer je (nog) niet aan het kolven bent, betekent dat ook dat alle voedingsmomenten voor jou zijn. Geen partner die je uit bed kan sjotten om een fles te geven. En wil je graag een avondje weg moet je zien dat je voldoende hebt gekolfd om je afwezigheid te coveren. En dan kan je ook maar geluk hebben dat je baby een flesje aanneemt (en er geen vijf moet proberen zoals hier) en drinkt.

Oké, ik ben hier geen reclame aan het maken voor borstvoeding. Ik zet dat hieronder even recht. Maar wat ik vooral wil zeggen is:

borstvoeding is een keuze. Maar zeker niet de makkelijkste keuze.

Of je nu fles-of borstvoeding geeft maakt mij eigenlijk helemaal niet uit. Ik ben zelf nogal pro borstvoeding maar zal dat nooit opdringen aan iemand. Het moet de keuze zijn van de mama/het koppel. En iedereen moet vrij zijn om die keuze te maken. Ik ben ervan overtuigd dat elke mama haar baby ontzettend graag ziet. En die liefde is niet meer of minder waard met een borst- of kunstvoeding.

Maar mama’s die twijfelen zou ik toch willen motiveren het een kans te geven. Ja er kan vanalles mislopen. Maar dat is met flesvoeding evenzeer het geval. Ook daar kan je moeten zoeken naar de juiste voeding en de juiste fles.

Geef het een kans en weet dat alle begin vaak moeilijk is

Ik ben geen expert, verre van. Mona kreeg “maar” 3,5 maanden borstvoeding. Met Oscar ben ik nog bezig. Ik hoor het me nog zeggen tegen mijn collega’s “no way dat ik nog borstvoeding geef als ik terug kom werken. Zie je mij hier nu al binnen komen met mijn kolf.” Wel dus… Voor je het weet zit je in de pikdonker op het toilet bij een klant te kolven nadat de meeting uren is uitgelopen, je borsten overvol zijn en het licht na acht minuten uitvalt. En je stelt jezelf daar geen vragen meer bij. Het is nu gewoon zo.

Wat ik eigenlijk wil zeggen met deze blog is, doe vooral je eigen ding. Maar twijfel je, geef het een kans. Wil je er kei hard voor gaan, super!

Maar weet ook dat die borstvoeding misschien niet zo perfect en romantisch zal verlopen zoals je het jezelf het voorgesteld. Dat de eerste dagen moeilijk kunnen zijn en dat er wel wat hindernissen zullen opduiken. Een goeie vroedvrouw of lactatiedeskundige zijn goud waard. Ze kunnen vaak het verschil beteken tussen overschakelen naar flesjes of doorzetten met de borstvoeding.

Maar weet ook dat het kei hard de moeite is wanneer het goed gaat. Ik ga hier geen lezing geven over de voordelen van borstvoeding, die je kan makkelijk op beter onderbouwde sites en instanties vinden dan hier. Maar het gevoel je baby groot te kunnen brengen met je eigen lichaam is eigenlijk heel fijn. Ik vloek ‘s nachts wel eens wanneer ik eruit moet om Oscar te voeden. Maar overdag ben ik dat alweer vergeten en geniet ik eigenlijk nog enorm van die momentjes met hem. Maar kies je voor flesvoeding is het ook helemaal prima hé. Ik probeer hier even mijn eigen verhaal te brengen.

Hoe zat het bij jullie? Koos je bewust voor flesvoeding of gaven jullie borstvoeding een kans? En verliep dat dan vlekkeloos of ben ik de enige met dat romantische beeld dat niet helemaal bleek te kloppen?

borstvoeding

 

 

12 REACTIES

  1. Ik had op voorhand gezegd dat ik borstvoeding een kans wou geven, maar niet ging stressen mocht het niet lukken. Door een moeilijke bevalling was mijn lichaam niet klaar voor borstvoeding. Ik heb nog 10 dagen gekolfd in de hoop enige productie op gang te krijgen (is ook deels gelukt) maar dat vond ik mentaal en fysiek te zwaar om te blijven doen. Ik heb ook moeten vaststellen dat mijn eigen herstel ineens een pak vlotter ging na het stoppen met borstvoeding. Mocht er hier ooit een tweede kind komen – waarschijnlijk niet – zou ik toch twijfelen om borstvoeding nog eens te proberen. Hoewel ik erg blij ben dat ik toch 10 dagen borstmelk aan mijn zoon heb gegeven, vind ik het ‘gemak’ van flesvoeding toch ook niet te onderschatten. Of je nu flesvoeding geeft of borstvoeding, ik vind wel dat iedere ouder daar zelf over mag beslissen, zonder hiervoor ‘beoordeelt’ of ‘veroordeelt’ te worden.

    • Ik ben helemaal me je eens hoor, dat zeg ik ook in mijn blog. De keuze is aan de mama/ouders en niemand moet zich daarvoor verantwoorden. Los daarvan, fulltime kolven zou ik ook niet willen. Dat is ook een heel persoonlijke keuze. Ik ben nu aan het werk en kolf 2-3 keer per dag. En eerlijk, dat vind ik al geen pretje

  2. Ik geef nog steeds borstvoeding aan mijn 16 weken oude zoontje. Gestart omwille van de vele voordelen die verkondigt worden. De start was erg intensief door het clustervoeden (= de hele avond uren aan de borst, bijna zonder tussenpozen).
    Was voor mij mentaal erg vermoeiend.
    Nu volop aan het genieten van de momentjes, ik kijk al op tegen het afbouwen als ik start met werken als hij 5 maand is.

    • De start is inderdaad intensief en vergt heel veel van je. Maar eens het goed gaat, is het genieten. Ik ben nu een maand terug aan het werk en aan het kolven, en dat is niet evident. Ik ga ook stilaan afbouwen

  3. Bij mij liep de borstvoeding helemaal niet goed. Een ingeleide bevalling waardoor ik dagenlang moest kolven vooraleer er een druppel melk kwam. En een baby die veel te zwak was om goed te drinken, dus sowieso elke maaltijd nog bijkolven. En toen kwam er nog spruw bij…

    Na vier weken heb ik het met pijn in het hart voor bekeken gehouden en heb ik afgebouwd. Ik was op. Ik blijf het wel nog steeds jammer vinden en ben stiekem jaloers op vriendinnen waarbij het wél lukt…

    Bij kindje twee ga ik het toch nog een kans geven. Ik heb alvast een lactatiekundige waarop ik kan rekenen. Maar ik ga het niet koste wat kost blijven proberen. Ik heb hier nog een peuter rondlopen die aandacht verdient, dus elke maaltijd kolven én flesjes geven zit er voor langere tijd niet in.

  4. Ik had vooraf geen romantisch beeld, dacht gewoon: we gaan het proberen en zien wel. De start was relatief vlot, hoewel ik bij alle twee mijn kinderen vrij snel heb moeten overschakelen op BV met een tepelhoedje geven. Ja het is vermoeiend, ja jij bent de enige voedingsbron, maar het is alle gedoe waard. Het is niet enkel gedoe, het is ook veel liefde, en een speciaal gevoel, je kind zes maanden zien groeien op basis van je melk.
    Ik kolfde tot zes maanden op het werk. Daarna gaf ik enkel nog s ochtends en s avonds BV (en s nachts), overdag kregen ze fruit- en groentepap met poedermelk. Ik was twee keer een langvoeder en ben daar best trots op. Maar iedereen zijn manier, zoals je mooi verwoord hebt.

  5. Ik heb Isa 17 maanden kunnen voeden. Het begin was moeizaam, maar dat had ik er graag voor over. En gelukkig ben ik een goeie kolver (nieuw woord voor in de DvD?). Jip krijgt nu alweer 3 maanden borstvoeding en wil er graag nog even mee doorgaan. Heb een flinke griep gehad en nu is de productie nogal gezakt. Dus even zoeken hoe ik die ga opkrikken.

  6. Heel herkenbaar! Ik heb bij mijn derde kindje nu voor de eerste keer borstvoeding gegeven. De eerste twee weken vond ik heel zwaar, constant in tweestrijd om te stoppen…ondertussen al 6 maanden verder en ik geef nog steeds borstvoeding. Ik geniet er enorm van. Enige probleem is dat ik ‘s avonds nergens heen kan, omdat ons kindje nog steeds geen flesje wil. Dat is de keerzijde. Op zich een unieke ervaring. Ik zou het zo opnieuw doen.

  7. Het heeft wat te zeggen die borstvoeding. Bij beide kindjes een héél moeilijke start. Kloven, veel stuwing, borstontsteking, borstabces, spruw, verstopte melkkanaaltjes,… you name it. Bij mijn oudste eindigde het in 6 maanden fulltime kolven. Na die 6 maanden was ik fysiek en mentaal op, maar toch zo trots dat ik het klaar had gespeeld.

    Mijn jongste is ondertussen 6 maanden en het gaat -na de 1ste 10 weken from hell- heel vlot. Kijk er zelfs enorm tegen op om met vaste voeding te beginnen.

    Voor mij was het het allemaal waard, al verklaard iedereen me voor gek dat ik het heb volgehouden. Tja, je bent koppig of je bent het niet zeker? 😉

  8. Bij onze eerste zoon was ik vooraf niet vastberaden dat ik wou en zou borstvoeden, maar ik ging het wel proberen. Het lukte, ik vond het fijn, ik was eigenlijk apetrots dat ik mijn kind kon voeden en hem zag groeien… Bij nummer 2 wist ik zeker dat ik opnieuw borstvoeding zou geven, maar opnieuw zonder druk, we zouden wel zien.
    Dat de opstart geromantiseerd wordt is absoluut een feit, je kan niet zeggen dat die stuwing fijn is. Ik zie me nog zitten huilen met warme pampertjes op mijn borsten omdat ik het niet uithield van de pijn. Dat mijn tepels zo’n pijn deden in het begin, ook dat, terwijl ik goede begeleiding kreeg over de aanhaptechniek. Gelukkig wist ik van onze eerste zoon dat je erdoor moet, een week of 2 afzien om dan te beginnen genieten. En dat deden we, op 8 maart is hij 4 maanden en still going strong… over 1,5 week ga ik weer aan het werk, dus hoe dat kolven gaat,wachten we nog even af. Ik probeer het te benaderen met de theorie dat elke dag eentje gewonnen is. Borstvoeding is zo mooi, alleen is een realistisch beeld voor ogen hebben een heel belangrijk aspect. Ik treed je helemaal bij: aan de mama’s-in-spe die twijfelen, give it a try. Het is geen zaak van lukken of falen, het is er een van liefde… flesvoeden of borstvoeden, het maakt niet uit.

  9. Om te beginnen: ik ben voorstander van zowel borst- als flessenvoeding en kan me helemaal vinden in wat jij zegt. Ik ging bij onze eerste zoon ook bv proberen zonder vooraf ook maar enige vorm van informatie ingewonnen te hebben. Meneertje was een sterrenkijker (ook nog nooit van gehoord tot tijdens mijn bevalling) en had daardoor een overdreven zuigreflex. Binnen de kortste keren waren mijn tepels een slagveld. Ik had het gevoel dat ik telkens over een asfaltbaan schuurde wanneer mijn zoon kwam drinken (zijnde om het half uur of zo, want meneertje wou dus constant zuigen). Een tutje, te magere zoon en bezoekje aan de kinderarts later, begonnen we vanaf na twee weken een flesje bij te geven. Een wondermiddel waardoor ik de bv zes maanden volhield.
    Zoon twee voedde ik acht maanden, maar ook al snel gecombineerd met een flesje poedermelk. De reden? Ik had na dag vier al een borstontsteking en er zouden er nog een stuk of 20 volgen. (Jammer genoeg niet overdreven.)
    Bij zoon drie was ik dus wel al wat illusies armer en verwachtte me weer aan een helse start en vele ontstekingen. Alsof het zo moest zijn, verliep alles van bij het begin supervlot. Hij hapte goed aan, sliep quasi direct blokken van zes uur ‘s nachts en na 5 weken werden dat 12 uur. Ik gaf hem 6 maanden enkel en alleen mijn melk, iets waarvan ik dacht dat het mij niet gegeven was. Nu is Arthur bijna 11 maanden en is hij jammer genoeg niet meer de droomslaper van weleer. We geven hem nu elke dag een flesje pap omdat ik het gevoel heb dat hij meer melk nodig heeft dan ik hem kan bieden, maar ik blijf hem ook aanleggen. Voor mij is het eigenlijk wel genoeg geweest en toch vind ik het bijzonder moeilijk om volledig met bv te stoppen. Hoewel ik weet dat ik trots mag zijn op wat mijn lichaam gepresteerd heeft, knaagt er toch een schuldgevoel. Anderzijds kijk ik ook wel uit naar de volledige vrijheid en mijn lichaam terug volledig in vorm krijgen.

  10. Bij mijn oudste was ik ook verrast dat de opstart best wel moeilijk was en hoe heftig het kon zijn. Had ik toen geen goeie ondersteuning gehad van een lactatiekundige en La Leche League, dan had ik het mogelijk niet zo lang volgehouden. Ik had ook last van kloven en pijn en de vermoeidheid gecombineerd met het vele drinken en regeldagen overweldigden mij.

    Maar ik vond het wel altijd wondermooi. Het heeft me nooit gestoord dat mijn man nooit eens kon overnemen. Dat kindje in mijn armen, zovele uren wij met ons tweetjes dicht samen, dat vond/vind ik wel prachtig en dat mis ik nu. De papa kan op zoveel andere momenten helpen en voor een nachtvoeding moest ik tenminste niet mijn warme bedje uitkomen ‘s nachts.

    Na enkele weken begon alles wel vlotter te gaan en kregen we samen een ritme. Na 6 weken begon ik er van te genieten en in feite deed ik dat steeds meer. Als langvoeder vond ik niets zo gemakkelijk: op reis gaan zonder enig gesleur of planning voor voedingen, bij vrienden zijn en afspraken die uitlopen: nooit een probleem want voeding was altijd bij de hand. Het werd een rustmomentje in de dagelijkse rush om even samen te zitten en te voeden . Zelf kolven op het werk werd een rustpauze (maar dat besefte ik pas toen ik stopte met kolven, dat ik die rustmomentjes echt nodig had en miste).

    Bij mijn 2e kindje wist ik dat het de eerste weken heftig kon zijn en was ik daarop voorbereid. En ja, ik had weer kloven en het deed pijn enz. Maar omdat ik wist dat het zou beteren en hoe mooi het zou worden, vond ik het helemaal niet erg die keer. Als je voorbereid bent dat de opstart niet zo automatisch op een roze wolk zit, dan deert het ook niet.

    ik kijk met heel veel warmte en wat gemis naar mijn beide borstvoedingsperiodes terug. Ik mis het echt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.