Eén jaar mama van twee

10

De overgang van één naar twee kindjes, je leest en hoort er vanalles over. De meningen zijn verdeeld en voor iedereen is het anders. Begin dit jaar waagde ik me voor het eerst aan een uitspraak. Oscar was toen drie maanden en ik genoot nog van mijn zwangerschapsverlof. Ondertussen zijn we een aantal maanden verder en moet ik mijn mening toch een beetje herzien.

Even een terugblik

Voor diegene die geen tijd/zin hebben om die blog te herlezen, even een korte recap. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik jullie vertelde dat ik die overgang van één naar twee kindjes helemaal niet zo zwaar vond. En ik meende dat ook. Ik herinner me nog levendig hoe smooth het allemaal ging. Maar dat was wel met één heel groot voordeel, ik zat toen nog thuis, op een giga suikerspin roze wolk. Oscar was een redelijk makkelijk ventje, de borstvoeding ging vlot en ik stond elke dag op tijd aan de schoolpoort om Mona te gaan halen. Ze was toen net gestart met school en die eerste weken ging ik haar dan ook ‘s middags halen.

Het was peis en vree ten huizen Verbruggen en het leek eigenlijk alsof het nooit anders was geweest. Met twee vingers in de neus, die twee klein patatjes.

Maar ik moet mijn mening herzien

Oscar wordt volgende week één jaar. Ja, je leest dat goed: één jaar! “Is dat nu niet heel snel” hoor ik je tot hier denken. Awel ja, ik vind dat dus ook. Maar dat is voer voor een andere blogpost.

In februari ging ik terug aan het werk. Eerlijk, ik was daar absoluut niet klaar voor. Vooral emotioneel zag ik er ontzettend tegenop en mijn motivatie was dan ook ver zoek. Maar ik was vrij snel ingewerkt en ook die maanden zijn voorbij gevlogen.

Vind ik van één naar twee nu nog altijd zo makkelijk?

De eerste drie maanden na Oscar zijn geboorte waren ‘a walk in the park’. Een rustige lentewandeling bij een aangename zeebries over het strand. Een herfstwandeling in het bos met een cosy sjaal, goed ingepakt. Een terrasje met de zon op je snoet en een Aperolleke in de hand. Zoiets.

Sinds ik terug ga werken is het een race over een hindernissenparcours, een mijnenveld, Jurrasic Parc met een constante dreiging van een orkaan. Alles is lava.

Dus ja, ik kom wat terug op die eerste blogpost.

Waarom vind ik nu zoveel pittiger?

Vooral de organisatie vergt enorm veel. Een kind naar de opvang, de andere naar school. Mijn man en ik werken gelukkig niet ver van huis en hebben flexibele uren. De ene doet Oscar naar de crèche, de andere Mona naar school. Elke dag is plannen wie er op tijd stopt met werken zodat Mona niet te lang in de naschoolse opvang moet blijven. En op maandag en woensdag zorgen de grootouders ervoor dat Mona van school wordt gehaald.

Meestal zijn we rond 18u thuis mét kinderen. Die zijn dan eigenlijk allebei super moe van hun dag op school of in de opvang. Rond 19u gaan ze beiden slapen dus dat betekent: eten maken, spelen (want ondanks dat ze zo moe zijn vragen ze logischerwijze veel aandacht), opfrissen, verhaaltjes lezen en bed in. Dat is ocharme één uurtje dat we samen met onze kindjes hebben.

We hebben minder tijd voor elkaar als koppel. Toen het nog enkel Mona was planden mijn man en ik geregeld een avondje uit. Bioscoop, uit eten, … Maar sinds het er twee zijn, zijn die avonden zeldzamer. Het is niet zo evident om opvang te vinden voor beide kindjes en een overnachting is al helemaal een gedoe.

En ja, die nachten. De omgeving staat niet bepaald te springen om Oscar ‘s nachts in huis te halen. Dat is hier nog het grootste verschil van al. Mona sliep als baby snel mooie blokken. Oscar, tja, dat is een ander verhaal. Op zijn bijna één jaar sliep hij welgeteld één keer door. Per ongeluk denken we.

De drukke jobs, het huishouden, de vermoeidheid, … Het is de combinatie van dit alles die me doet zeggen dat de overgang van één naar twee kindjes voor ons dus best een pittig verhaal is. Eentje waar ik geen moment van zou willen missen want wat zie ik die twee mannekes graag. Maar pittig, dat wel.

Hoe ervaren jullie die overgang van één naar meerdere kindjes?

 

 

10 REACTIES

  1. Oh ja, dat dus. Ik schreef twee vergelijkbare posts. De eerste met als toon ‘Twee kinderen? Fluitje van een cent’ en dan twee jaar later ‘en zó is het nu echt’. Klein verschilletje toch wel ja 😀 Ik denk dat je wel een punt hebt dat dit mee bepaald wordt door moeilijke nachten. Na 2,5 jaar kunnen we het aantal keer doorslapen nog op één hand tellen.

  2. Exact hetzelfde.
    Pittig, druk, weinig tijd, weinig me en us-time, veel planning maar boordevol liefde. Ons kleinste wordt in november 1 jaar en oudste bijna 4 jaar

  3. Ik zit momenteel in de ‘a walk in the park’ – fase. Na een drukke eerste maand (zoon #2 geboren op 5 juli 2019, en zoon #1 had grote vakantie) ging alles in september een versnelling lager. Oké, de oudste moest wel op tijd naar en van school, maar daartussen had ik echt tijd om te genieten. Wandeling, aperolleke… Check! Vanaf volgende week begin ik na 3 zalige maanden terug te werken. Zooo benieuwd naar hoe dat gaat lopen. Gelukkig gaat zoon #2 naar de grootouders (minder tijdsdruk, hallelujah), en heb ik een flexibele werkgever die me toelaat om 2 dagen per week thuis te werken (stofzuigen tijdens de middagpauze!). Gelukkig zijn de nachten hier wel zeer oké. Duim je mee maandag?

  4. Ik kan me er helemaal in vinden! Ook een dochter en zoontje van dezelfde leeftijd. Ook korte onderbroken nachten. 11 maanden en nog nooit ergens anders geslapen 😉

  5. Heel herkenbaar! Vooral het slaapgedeelte, Mason is dinsdag 1 jaar oud geworden en slaapt ook nog lang niet door, ben blij wanneer hij maar 2 keer in de nacht wakker is geworden. 2 kindjes zijn heel druk maar ook echt geweldig om te zien dat ze steeds vaker samen spelen 🙂

  6. Ik vond die eerste maanden ook makkelijker, ondanks dat mijn man toen de jongste zoon 5 weken was, zijn achillespees door was en hij maanden aan zijn bed gekluisterd was en de zorg voor hem er nog bovenop kwam. Ik startte toen de zoon 3 maanden met een nieuwe job met lange dagen opleiding op 2u verplaatsing! Het slaaptekort, borstvoeding, kolven,…, hakte er ferm op in waardoor ik veel ziek was(tot longontsteking toe). Na twee jaar sliep de zoon meer door en werd het allemaal wat makkelijker. Hoewel er dan natuurlijk nieuwe uitdagingen zijn😀

  7. Het is druk en soms zwaar, maar voor mij nog steeds niks vergeleken met de overgang van nul naar één. Ik ben mezelf toen echt een jaar of twee kwijt geweest. De zwangerschap en kraamperiode verliep ook zo anders. Bij nr 1 heb ik een paar weken in het ziekenhuis gelegen en vroegtijdig ingeleid, nr 2 liep perfect en ik ging zelfs een paar dagen overtijd (joepie, echt!).

    Mijn man en ik verdelen de taken wel erg goed, dus ik sta er quasi nooit echt alleen voor. Mijn zoontje is nog nooit gaan logeren in zijn zeven maanden, want hij kreeg tot voor kort borstvoeding en werd nog vaak wakker. Hij slaapt nu redelijk goed. Maar ik weet nu ook dat dit een fase is die over gaat. Ik ben nog elke dag dankbaar dat hij er is en mij heeft getoond dat het de eerste keer niet alleen aan mij lag dat alles niet goed liep. 🙂

  8. Onze kindjes zijn nu 4 en 6, heel leuke leeftijden maar het blijft toch pittig en heel veel ‘plannen’. Ze slapen gelukkig wel door 😉. Maar elke dag boekentassen maken, huiswerk maken, naar de dansles/zwemles, verjaardagsfeestjes… maakt dat de dagen hier ook vrij hectisch blijven. Ik denk dan maar, wat zou ik anders met al die vrije tijd doen. 😅 Maar soms snak ik naar een rustiger leven, met veeeel tijd voor de kindjes, voor mijn man, voor mezelf, voor mijn eigen hobby’s… Ik zou ze echt niet kunnen missen hoor! Maar de wens voor een derde kindje hebben we toch maar opgeborgen wegens tijdsgebrek.

  9. Ik vind het met 1 kindje al een hindernissenparcours, een mijnenveld, Jurrasic Parc met een constante dreiging van een orkaan!!
    M’n zoontje is net 5 maanden en ben een dikke maand terug aan het werk, sindsdien het gevoel dat ik leef in een rush. Maar de klok terug draaien? Nee, dat nooit meer!
    Maar het leven is anders en geplander, maar daar is voorlopig niets mis mee!

  10. ik vond het ook heel pittig. Mijn man reist veel, grootouders kunnen niet bijspringen dus ik had het gevoel dat ik altijd 1 kind moest negeren/laten huilen om iets gedaan te krijgen. En ze op 2 plaatsen afzetten en afhalen is echt slopend. Ik heb wat rust gekregen door op 2 vaste dagen in de week een babysit de kinderen te laten ophalen.

    Nu ze allebei naar school gaan en de oudste zelfstandiger wordt (zichzelf aankleedt enz) wordt het wat beter. Ik probeer ook echt bewust onze en hun agenda zo leeg mogelijk te houden. Je moet keuzes maken…een lege agenda is een belangrijke keuze.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.