Zwanger!

4

Wij (eigenlijk ik, maar blijkbaar moet je ‘wij’ zeggen) verwachten onze eerste baby. Ons kleintje staat gepland om in mei 2016 op de wereld te komen. En dat is allemaal heel erg spannend.

We zijn intussen meer dan 9 jaar een koppel, in juni getrouwd, en dan lijkt dit een logische next step. Begrijp me niet verkeerd, de baby was gepland en is meer dan welkom. Maar eens het zover is, is dat toch even schrikken. We hadden gepland om te stoppen met de pil en de natuur zijn werk te laten doen. “We zien wel” dachten we. Ik was in de veronderstelling dat het toch nog enkele maanden zou duren vooraleer het ook echt “prijs” zou zijn. Tijd genoeg om er wat aan te wennen dus. Maar moeder natuur (net als de rest van de familie en vrienden) vond het hoog tijd voor een baby en er was dus snel een streepje op de test te zien.

Maar dat streepje is toch niet zo donker” was de reactie van de man. “Misschien heb ik niet goed gemikt. Maar ja, op hoeveel manieren kan je op een stick plassen?” dacht ik dan weer. Maar de bevestiging met de bloedtest volgde snel. En toen we op 8 weken een wit propje op het scherm zagen dat ook een hartslag bleek te hebben was het duidelijk. We zouden snel ons schoon leven gaan delen met een kleintje.

Geluk maar ook paniek en twijfel
Manlief was tot het eerste bezoek aan de gynaecoloog zeer rustig gebleven (verontrustend rustig durf ik zelfs te zeggen). Tot we buiten kwam.
“Schat, is alles oke” vroeg ik bezorgd. Hij had niets meer gezegd sinds de hartslag. Ik begon stilaan te vrezen voor zijn hartslag. 
“Ja. Nee. Ik word papa. En wij hebben nog niets. We hebben nog geen suikerbonen, en geen kamer,… We hebben nog niets. En ik word vader” klonk het een beetje in paniek

Na de echo op 12 weken bleek alles goed te verlopen met de baby en was het dus tijd om ons nieuws met vrienden en familie te delen.

En ik? Ik ben soms wat in de war. Ik ben ondertussen een goede 13 weken ver. Ik heb nog geen zwangerschapsbuikje (wel een kwabje extra waar ik niet heel blij mee ben. Vis noch vlees zeg maar). Van alles wat ik graag eet en drink (préparé, steak tartare, steak blue gebakken, sushi, wijn, gin tonic, …) moet ik afblijven. “Je krijgt er veel voor in de plaats” zeggen ze dan. Maar dat weet je dus niet he! Het kan evengoed een ettertje zijn.

Ik heb tot nu een droomzwangerschap. Buiten wat vermoeidheid heb ik nergens noemenswaardig last van. Maar het dringt allemaal nog niet heel goed door. Ik zie dat mensje wel op het scherm bij de gynaecoloog, ik hoor het hartje, maar ik kan de link nog niet leggen dat het ook echt in mij aan het groeien is.
De ene dag kan ik niet wachten tot we onze kleine spruit in onze armen hebben. De andere dag mag het nog heel lang duren. Dan panikeer ik. Wij zijn hier niet klaar voor. We hebben nog geen huis. We hebben te weinig plaats. Wat als ik dat niet kan, mama zijn. Wat als hij/zij een lief heeft dat ik niet leuk vind. Wat als hij/zij zat thuiskomt of aan de drugs geraakt. (Oke, zorgen voor over vele jaren, maar toch, daar denk ik nu dus al aan).

Kortom, de baby is welkom en gaat omringd worden door veel liefde van mama, papa, de familie en vrienden. Maar zo vreselijk zelfzeker voel ik mij nog niet over het moederschap.

Maar er hebben al zoveel mensen voor ons dit tot een goed einde gebracht. We zijn met twee, heel veel hulp en Ozzy is er ook nog. Ozzy, dat hebben we toch ook al goed gedaan. Oke, het is een hondje. Maar een heel speciaal hondje. Hij luistert wel langs geen kanten. Maar dat doen we toch ook goed. Het zal zichzelf wel wat uitwijzen zeker.

Het komt allemaal wel goed.

4 REACTIES

  1. Genieten! Gewoon heeeelll erg genieten!
    Want voor je het weet ligt dat kleintje in jullie armen.
    En zeker van jullie momenten met zijn tweetjes genieten.
    Niet dat dat binnenkort niet meer kan, maar met twee ben je dan nooit meer 🙂
    Ik heb ook even moeten wennen aan het gedacht dat er een klein wezentje in mijn buik groeide! Ik kreeg ook pas een buikje op 5 maanden en op 7 maanden kon je pas echt zeggen dat ik echt zwanger was . En het beseffen , kwam bij mij pas echt toen ik het kleintje in mijn buik voelde.
    En die onzekerheid is voor niets nodig! Eens je kleintje er is, is het net of je nooit anders gedaan hebt! (Zo was dat bij ons toch!) Dat mama- en papagevoel komt vrijwillig naarbuiten en zal de perfecte mama en papa van julli maken!
    Dus… GENIETEN!

    Een heel gelukkige mama van Manou, 2 jaar! (Oh al 2 jaar! Wat gaat dat snel!)

    • Dank je wel Quirina. Dat genieten zal vooral komen wanneer ik het voel denk ik. Momenteel moet ik mijzelf er regelmatig aan doen denken dat ik zwanger ben.

      We kijken natuurlijk uit naar de komst van dat kleintje. Maar ik denk dat die twijfel en onzekerheid bij vele toekomstige mama’s zeer herkenbaar is. Dat maak ik mijzelf in elk geval graag wijs.

      Nog veel geluk, liefde en plezier met Manou!

  2. Jullie gaan dat super doen!! Geen haar op men hoofd dat eraan twijfelt 😉
    We zijn alvast kandidaat babysit … we hebben ons toch al bewezen bij het doggysitten he? 😉

    • Absoluut! Blij dat dit aanbod ook zwart-op-wit staat. We gaan hier gebruik/misbruik van maken. Al zou het wel kunnen dat baby & ozzy een packagedeal gaan vormen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.