Ik ben twee en ik zeg nee

11

Ik zie ze graag, die dochter van me, heel graag zelfs. Onvoorwaardelijk en al. Maar zo soms, enfin geregeld de laatste weken, kan ze mijn geduld zeer zwaar op de proef stellen.

Echt, wat is dat met die peuters (of eigenlijk moet ik kleuter zeggen). Want een kleine survey in mijn mama-vriendinnen omgeving leert me dat ik niet de enige ben met een bij momenten onuitstaanbaar kind in huis. Oef! Dat helpt, zo een beetje.

“Ik ben twee en ik zeg nee”

Mona, doe je je schoenen aan? Kom, we zijn weg. We gaan eten, wil je fruit, … alles is “nee.”

Zitten we aan tafel en heeft ze gedaan met eten vragen we nog tien keer of ze nog honger heeft. “Nee ik heb genoeg.” Om dan, als alles is afgeruimd, te krijsen voor eten omdat ze honger heeft.

Wil ze geen kleding aandoen is dat oké voor ons. Dan gaat ze zo maar mee. Om dan te huilen dat ze toch kleding wil aandoen.

Vraag je of ze in bad of de douche wil zegt ze “in bad.” Zit ze in bad, wil ze in de douche.

Mona, ga je mee naar de fruitwinkel met mama?
“nee, ik ga niet mee”
Ben je zeker?
“Ja, ik blijf thuis!”
Ik vertrek …
“Ik wil mee naar de fruitwinkel met mamaaaaaa.”
Ik draai om en neem ze mee (had het wat zien aankomen), zet ze in de auto en vertrek.
“Ik wil niet meeeeee.”

Ze ziet haar broer graag. Maar ik moet duizend keer op een dag zeggen dat ze hem moet laten doen, dat ze hem moet laten slapen, met haar vinger uit zijn mond/oog/oor moet blijven.

“Mona, blijf daar af” wordt beantwoord met een “jaja ik blijf eraf” terwijl ze met haar handen in de plant blijft zitten.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Positief opvoeden

Ik probeer te vermijden om haar een vraag te stellen en wél te zeggen wat ik wil dat ze doet. Dus “kom, schoenen aan” ipv “wil je je schoenen aan doen.”

En ik wil dat doen hé, positief opvoeden. Benadrukken wat ze wel mag, wat wel kan, … en minder de focus leggen op wat niet. Maar ik lijk de hele dag niets anders te zeggen dan “nee, blijf daar af, kom hier, laat hem gerust, leg dat terug, raap dat op, gooi daar niet mee, ….” ik ga zo een cassette bandje inspreken en op repeat zetten denk ik. Of een podcast, dat is meer van dezen tijd. Ik ben mijzelf zelfs al beu gehoord. En dan hoor ik haar mijn woorden herhalen tegen haar poppen en denk ik “amai, ben ik zo een zaag, ben ik zo streng?”

Ze kan ook lief zijn hé, gelukkig. Maar ze kan het ook serieus uithangen. Die school komt hier op dat vlak goed op tijd denk ik. En dan kijk ik eventjes gelukzalig naar baby Oscar. Dat hij nog maar lang wacht met praten.

En na de ‘ik ben twee en ik zeg nee’ komt de ‘ik ben drie en ik doe het nie.’ Ik kan al niet wachten …

11 REACTIES

  1. Hihi ik had je laatste zin nog niet gelezen en wou al typen: Wij zitten in de ‘ik ben drie en ik wil nie”-fase. Haast even leuk als die van twee… Maar met vier begint het plezier! 😉

  2. Hier op 19/02 een 2-jarige in huis en deze fase is al begonnen.. ik herken alles! Zwanger zijn daarbij helpt niet om positief te blijven opvoeden en vooral niet om geduldig te blijven 😂

    • oh nee, geduld en zwanger zijn gaat absoluut niet samen. Ik heb dikwijls tot 10 moeten tellen. Of dacht dan “amai, en binnenkort nog eentje. Wat waren wij toch aan het denken” 🙂 🙂

  3. Bij onze oudste zitten we al aan ‘ik ben vijf en lekker eigenwijs!’, in combinatie met ‘ik ben twee en ik zeg nee’! Het is hier echt dolleuk met momenten… NOT!!

  4. Hier zitten we aan ‘ik ben vijf en lekker eigenwijs’ in combinatie met ‘ik ben twee en zeg nee’, het is hier niet altijd even gezellig… 😁

  5. Zoooo herkenbaar allemaal! En eigenlijk doet het ook wel een beetje deugd om te lezen 🤭! Soms is positief blijven niet altijd gemakkelijk! Maar hij kan ook soms heel lief zijn en dat helpt!

  6. Hier de ik ben vier en weet alles beter fase (enkele weken geleden nog uitgelachen omdat ik derde zei terwijl iedereen toch weet dat het driede is), gecombineerd met een ik ben bijna drie en doe gewoon vierkant mijn goesting (als ik zin heb om met Duploblokken te gooien, doe ik dat toch gewoon zeker) en een ik ben tien maanden en de rustigste en liefste baby die er bestaat (hij weet volgens mij dat hij zijn mama moet sparen:-)) Maar meestal zijn ze superlief en elke leeftijd is boeiend. Maar boeiend rijmt niet voor niets op vermoeiend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.