Mama heeft even pauze nodig

12

Maandagavond deelde ik een berichtje op mijn Instastories waarin ik heel eerlijk moest bekennen dat het even niet meer ging. Ik was moe, radeloos. Ik twijfelde om het te delen. Het wereldwijde web zit niet te wachten op een zeurende moeder die wat oververmoeid is. Maar ik deelde het toch. Omdat het eerlijk is. Als het goed gaat schreeuw ik dat immers ook van de daken en is mijn feed gevuld met foto’s van een gelukkige peuter.

En ik heb een fantastische peuter, een lieve man en we verwachten over enkele weken een tweede kindje. Oké het loopt hier niet altijd zoals het moet en ik heb hier wat familiale issues enzo. Maar het is een voorrecht om dit te mogen meemaken en over het algemeen ben ik oprecht een happy mama. Ik ben voorstander van positieve berichten over het moederschap, zonder te liegen.

Ik wil niet klagen en zagen. Het ouderschap is nu eenmaal niet altijd “a walk in the park”. Er zijn periodes waarin het soms even wat moeilijker gaat. Zware nachten, vermoeidheid of karaktervolle kinderen. Maar ook die zware fases gaan over en uiteindelijk vergeet je alles snel met een dikke knuffel en een zoen. Dus nee, ik wil echt niet teveel zagen maar soms loopt het over, gaat het niet meer en heb ik een pauze nodig.

Het contrast tussen de Mona van een maand geleden en die van nu kan bij momenten niet groter zijn. Ik herinner met nog levendig mijn fierheid toen ik verslag uitbracht van onze vakantie in Toscane. Ik had dé voorbeeldpeuter. Geen kuren, geen gedoe. Alleen maar lachen en lief zijn. Een heerlijk kind waarvan ik er gerust nog tien extra zou aankunnen. Maar sinds een week of drie lijkt het tij te keren en is mijn voorbeeld peuter bij momenten veranderd in een mini monstertje.

Is dit dan de peuterpuberteit?

De laatste drie weken waren pittig. Driftbuiten, hysterie, gekrijs. ’s Nachts wakker worden om dan bij ons in bed te eindigen. Al was het maar om nog een beetje slaap te hebben. Er waren zeker ook rustigere dagen, maar die waren eerder uitzondering dan regel.

Afgelopen weekend bereikten we een hoogtepunt. Of dieptepunt, zoals je wil. De ene hysterische bui volgde de andere op. Ze weigerde te slapen (zowel overdag als ’s nachts) en werkelijk alles werd een strijd. Elke poging werd onthaald met een “nee, das nie leuk!”. Elke poging tot troost mislukte. En geloof me, we hebben werkelijk alles geprobeerd.

Daarbovenop kreeg ze ook nog eens last van maag en darmen en werd ik zelf ook ziek. Tel daar de aanhoudende hitte bij (die ik echt kotsbeu ben) en mijn zwangerschap en dat wordt gewoon een tikkende tijdbom.

En die tijdbom ontplofte maandag

Mijn man en ik hadden een dagje verlof genomen. We zouden met de schoonouders naar zee gaan maar die plannen borgen we op. De rest van de dag was een fiasco. Mona was wakker van 7u tot 22u. Het ene drama na het andere. Mijn man en ik wisselde elkaar af, de enige die haar aanwezigheid langer dan een uur kon verdragen was Mona zelf. Uiteindelijk viel ze rond 22u in slaap, ik naast haar op een matrasje op de grond.

Wat een moeder twijfelen kan

Over het algemeen ben ik best zeker over mijn kwaliteiten als mama. Ik leer nog elke dag bij, maar een gelukkige Mona neemt vele twijfels weg. Maar wanneer ze zich zo gedraagt als de laatste weken komt die twijfel toch kijken. Dan vraag ik me af wat ik over het hoofd zie, waarom ik haar niet gekalmeerd of getroost krijg. Dan voel ik me rotslecht als ik haar een nachtje bij mijn geweldig lieve schoonouders laat omdat mijn man en ik gewoon echt moeten slapen. Dan ben ik boos op mijzelf omdat ik mijn kalmte niet kon bewaren en heb geroepen tegen haar. Wat de situatie er niet bepaald op verbeterde. Dan voelt het alsof ik faal.

En ja, ik denk dan, net als jullie misschien: “moeder, stel u niet zo aan. Het is een fase, dat gaat wel over en voor je het weet ben je dit weer allemaal vergeten”. En daar zit zeker waarheid in. Ik weet dat het niet elke dag feest, rozegeur en maneschijn kan zijn. Ik weet dat het soms moeilijker is, zo van die dagen dat je je kind even niet meer zo leuk vindt en liefst van al even (echt, heel even) zou wegtoveren.

Maar soms gaat het gewoon niet meer. Dan is het én te warm én ben je te zwanger én te moe én te leeg en dan lukt het eventjes niet meer. En dan heb ik even een pauze nodig. Een moment om even tot mijzelf te komen. Ik besef dat het een fase is. Maar eerlijk, deze is heel pittig en heeft lang genoeg geduurd. Het mag gaan stoppen. Ik wil mijn lieve, vrolijke peuter terug.

Einde klaagpost.

12 REACTIES

  1. Ik leef enorm met je mee, ik weet niet of ’t een fase is qua leeftijd. Siska is sinds maart 2 en zit sinds enkele weken ook met zo’n lastige periode. Dan wil ik haar ook achter het behang kleven en zelf een potje huilen. Zou het de warmte zijn die er voor iets tussenzit?
    Anyway, je mag klagen, je mag te moe zijn en je mag ’t kotsbeu zijn. Ik vind dat schoon dat je dat kan toegeven. Ook dit is moederschap en ook dit mag geweten zijn. Zo kunnen moeders elkaar een hart onder de riem steken.
    Veel liefs en succes!

    • Het is niet altijd makkeijk om zoiets te publiceren. Ik wil ook niet dramatiseren of zagen. Ik vind het moederschap doorgaans helemaal geweldig en ik hou ontzettend veel van Mona. Maar soms, zo heel soms, dan is het gewoon even teveel. En ja, ook dat is het moederschap. En daar zeg ik dan soms ook maar eens iets over

  2. Onze stan werd eind maart grote broer en in juni 2… hier hebben we ook enkele vreselijke nachten/dagen/weken achter de rug… dan nog een baby die maar nt wil doorslapen….(stan deed dit op 8weken). Bij stan kwam dan ook wel uit dat hij al zijn laatste kiezen aan het krijgen was… 1 keer ben ik beginnen wenen in het bijzijn van de oudste, die was daar toch v geschrokken en leek dat te begrijpen…

  3. Been there, suffered that… En hoewel je er nu echt helemaal niks aan hebt… ja het is een fase en ja het gaat over.

    Maar voor nu mag je echt wel klagen, zagen en vragen. Want je bent ook maar eens mens en dan ook nog eens een mens die een mensje maakt tijdens een hittegolf!! Veel geduld, wijsheid en sterkte!

  4. Hopelijk gaat het snel wat beter thuis gaan qua slapen en minder van die mopperbuien. Wij zagen in het kinderdagverblijf de afgelopen weken en vooral gisteren toch al wel een heel verschil. Ze had heel flink gespeeld en het mopper was maar heel af en toe aanwezig. Ik hoop dat dit misschien wat komt doordat het normale ritme er weer ongeveer wat is. Heel veel sterkte nog thuis en hopelijk is er heel binnenkort weer een bijna altijd vrolijke en luid babbelende peuter terug! ?

  5. Hopelijk gaat het snel wat beter thuis gaan qua slapen en minder van die mopperbuien. Wij zagen in het kinderdagverblijf de afgelopen weken en vooral gisteren toch al wel een heel verschil. Ze had heel flink gespeeld en het mopper was maar heel af en toe aanwezig. Ik hoop dat dit misschien wat komt doordat het normale ritme er weer ongeveer wat is. Heel veel sterkte nog thuis en hopelijk is er heel binnenkort weer een bijna altijd vrolijke en luid babbelende peuter terug! ?

  6. I feel you! Ik heb me de laatste dagen al veel schuldig gevoeld. Maar vergeet niet dat je zwanger bent. En die hitte in combinatie met de zwangerschap… tja! Je zou voor minder uw geduld verliezen. Hang in there. Je bent een geweldige moeder! Xxx

  7. Het is zeker en vast een fase, maar ik merk ook wel dat bijna alle kindjes deze maand lastiger zijn dan anders door die hitte. En hey, als je je een slechte moeder voelt: ik zit mee in die club want ben de dagen aan het aftellen tot ik terug mag gaan werken. Hoe erg is dat!

  8. Hoe herkenbaar! Hier een 21 maander met kuren én 34 weken zwanger. Doe daar nog de obligate steunkousen bij in deze hitte en je hebt een recipe for disaster… Blij te lezen dat ik niet alleen ben. ?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.