Help, mijn dochter heeft een voorkeur ouder

14

Elke fase heeft zijn charmes. Dat klopt wel. Peuter-Mona is helemaal anders dan baby-Mona. Een leuke Mona, eentje die haar plan trekt en niet gauw onder de indruk is van een ‘Mona-dat-mag-niet-vinger.’ Maar we zitten momenteel met een niet zo’n leuk neveneffect van die fase: een mama-fase.

Waarom is dat niet leuk?

“Moeder, zaag niet, dat is toch kei schattig” hoor ik je denken. Ja hoor, ik vind mijn dochter die met open armen en luid “mamaaaaa” roepend aangerend komt hartverwarmend. Maar het probleem is dat dat gedrag enkel naar mij neigt. Of toch van zodra ik in de buurt ben.

Als mijn man alleen is met Mona is er geen probleem. Dan is ze flink en is papa haar grote vriend. Van zodra ik erbij kom is ze een stuk flauwer, heeft ze het moeilijker om alleen te spelen en krijgt papa minder aandacht.

En geloof me, dat is niet leuk

Oke, nee, ik lieg. Heel in het begon vond ik dat stiekem wel een beetje leuk, het favorietje zijn van onze dochter. Maar dat blijft niet leuk. In eerste plek vind ik het enorm jammer voor mijn man. Ik schep er absoluut geen plezier in om haar papa te zien weigeren en haar naar mij te zien komen. Zijn hart breekt en dat van mij ook. Maar ook voor mij is het niet leuk. Ik ken geen moment rust, ben de enige die haar mag pakken, de enige die haar mag troosten. En als dat dan gebeurt tijdens een wandeling van een dik uur is de pret er al helemaal af.

Ze gingen op papa-dochter-dag

Op 2 januari moest ik terug aan het werk. Mijn man ging een hele dag op stap met Mona naar Planckendael. Ze hadden beiden een geweldige dag en Mona praat er nog over. Ze was de hele dag super flink. En het effect van zo een dag op haar mama-focus was duidelijk merkbaar. Of toch een dag of drie.

Wat kunnen we nog doen?

Ik las al verschillende artikels over die voorkeur bij peuters voor een bepaalde ouder. Het zou heel erg normaal zijn en zelfs goed voor hun ontwikkeling en hechting. Allemaal goed en wel maar we zouden het toch fijn vinden als er opnieuw wat evenwicht is.

Moet ik strenger zijn voor haar? Moet ik haar naar papa sturen als ze naar mij komt? Moeten mijn man en Mona meer papa-dochter momenten inlassen? Moet ik misschien gewoon eens een weekend verdwijnen? Of laten we het beter gewoon passeren?

Is dit herkenbaar en hebben jullie de magische oplossing? Of wie geeft mij de verlossende “het is een fase” boodschap?

 

14 REACTIES

  1. Het is sowieso een fase. 😊 Maar wij gingen er wel niet in mee. Als ze vroeg of mama iets wou doen/pakken/halen/eten geven… Dan zeiden we “Papa gaat het doen” Soms ging dat perfect, soms niet. Bij onze oudste meid kwam de geboorte van nummer 2 perfect, de dagen dat mama en kleine zus is het ziekenhuis lagen waren fulltime papa-dochter tijd. Nu is kleine zus net die leeftijd voorbij en bij haar waren er veel minder problemen, omdat ze de tweede is? Hoe dan ook, het is een fase!

  2. Heel herkenbaar! Dit was bij mijn zoontje ook zo hij wordt nu bijna 4 en hangt nog steeds heel fel aan zijn mama. Als hij kan kieze kiest hij voor mij. Helemaal niet fijn voor papa, maar ik heb nog steeds de oplossing niet gevonden 😔 Ik volg dus mee voor tips!

    • Helaas geen magische tips hier. Ik kan wel aanraden om ze meer tijd samen te laten doorbrengen. Dat lijkt hier te helpen….

  3. Benieuwd naar de reacties. Hier is het andersom 🙄! Behalve als ze moe is of gevallen is, dan is het mama mama mama ❤️!

  4. Het zal wel een fase zijn, maar dan toch één die lang duurt! Hier al van haar 15 maanden zo en ze is intussen 2,5 jaar… ik denk dat het vooral komt doordat ik gewoon meer zorg opneem en er ook vaker ben. Ik ben haar voorspelbaarheid/veiligheid dus vind het ergens ook normaal. Van zo’n papa/dochterdag ben ik wel voorstander, maar verder forceren we haar niet. Ik zal wrs nog genoeg met haar in de clinch liggen als ze puber is 😉

    • Mijn man en Mona proberen meer tijd samen door te brengen, zonder mij. En dat lijkt wel te helpen 🙂 Maar vooral als ze moe of ziek is, is het toch al mama wat telt. Maar dat is ook niet zo heel erg. Veel succes!

  5. Herkenbaar. Ons zoontje is altijd wel maa-kindje geweest, maar de laatste weken (is nu bijna 14 maanden) is het wel wat overdreven. Van zodra ik in de buurt ben is niemand nog goed behalve ikzelf. Als papa nog maar te dicht in de buurt komt smijt hij zich op de grond en krijst hij. Vreselijk! Hij kan ook superflink spelen tot ik erbij kom, dan opeens totaal niet meer. Zit er ook wat mee en weet niet goed wat ik moet doen, dus als je het magische antwoord te weten komt, let me know! Toi toi!

    • Helaas, geen magisch antwoord. Het enige wat hier lijkt te werken, of toch voor verbetering zorgt, is dat ze samen met hun tweetjes wat meer tijd doorbrengen.

  6. Wij gaan ook net door zo’n fase met mijn zoontje (22m). Als hij aan het spelen is, goed wakker enz dan is alles ok en merk je niet zo’n voorkeur maar zodra hij moe wordt, getroost moet worden dan is het enkel “mama”. Vraagt mijn man op dat moment “kom je bij papa knuffelen” dan krijgt hij een resolute “neen, mama”. Da’s wel heel pijnlijk en ik voel me dan wel wat schuldig.

    ‘k probeer hem op zo’n momenten gewoon niet altijd aandacht te geven maar af en toe zeggen “ga maar naar papa, mama moet eerst iets doen” of zo.

    • Kinderen kunnen op die leeftijd al heel overtuigd zijn he. maar ik geloof wel dat ze dat echt niet doen met slechte bedoelingen. Hopelijk betert het daar ook snel!

  7. Het is een fase 😉 hier loopt er 1tje rond die nu heel hard in de papa-fase zit sinds papa een week is thuis geweest voor Kerstmis. Ik hou mijn hart al vast voor als papa een maand thuis is na de bevalling, dan gaat hij me helemaal niet meer zien staan :p

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.