Deel ik teveel met jullie?

11

Mijn blog is ooit gestart als een plek waar ik schreef over dingen die mij bezig hielden, ons huwelijk, reizen, … Toen werd ik zwanger en ging het vooral over die zwangerschap en sinds de geboorte van Mona is het een mamablog geworden, om er een label op te kleven. Vooral met de bedoeling om stil te staan bij alles wat ons overkomt, te ventileren, te documenteren, te inspireren en om nooit meer te vergeten. Vrij onschuldig dus. Maar ik vraag me de laatste tijd regelmatig af of ik misschien te veel deel?

En ik ben daarin zeker niet alleen

Heel wat bloggers gingen me hierin al vooraf. Onlangs las ik op Mama Baas een artikel over een mama die bewust geen foto’s van haar kinderen online zet. En ze was niet de enige. In de reacties kon ik heel wat verhalen lezen van mama’s met dezelfde instelling. En toen ik gisteren een artikel las over een Russische website waar pedofielen massaal kinderfoto’s uitwisselen dan trek ik even bleek weg.

Het is allemaal maar onschuldig. Toch?

Ikzelf denk regelmatig na over de vraag of ik niet teveel deel. Ik heb er ook wel eens discussies over met vriendinnen, kennissen en onlangs ook nog tijdens een lunch met collega’s. “Chapeau dat je het doet, maar ik zou het zelf nooit doen” krijg ik dan te horen.

Doordat die blog zo een persoonlijk verhaal is komt Mona er natuurlijk regelmatig in ter spraken. In tekst maar ook in beeld. Ik let erop dat het telkens mooie, deftige foto’s zijn. Zeker geen naakt onder de navel. Maar hoe ik het ook probeer te verantwoorden, feit is dat Mona geen toestemming geeft om die foto’s te delen. Een foto die ik mooi, lief, schattig en onschuldig vind, vindt zij over 8 jaar misschien mega gênant.

En is het ook allemaal zo onschuldig? De foto’s die op die pedofielen website stonden waren blijkbaar ook onschuldig. Ouders die vakantiefoto’s deelden op Facebook en Instragram zonder kwade bedoelingen, met veel liefde en trots voor hun kind. Net als ik. Maar ik mag niet vergeten dat niet iedereen naar die foto’s kijkt zoals jij en ik. Dat er personen zijn die op een hele andere manier en met heel andere gedachten die foto’s bekijken en misbruiken. En dat wil je toch echt niet met je kind laten gebeuren.

Ik kan ermee stoppen wanneer ik wil, of als Mona het wil

Hoelang ik nog ga blijven bloggen weet ik niet. Zolang ik het leuk blijf vinden en het kan blijven zien als een hobby blijf ik verder doen. Ben ik het op een dag beu, dan kan ik de hele boel offline halen en stopt het. Als Mona er op een dag een probleem mee heeft ga ik er ook niet over discussiëren. Dan kan ik ook altijd nog op zoek naar een andere onderwerp om over te schijven.

Conclusie, ik doe nog wel even verder.

Zolang mijn gevoel en dat van mijn man goed blijft, blijf ik bloggen over ons gezinsleven, over Mona. Mét foto’s. Ik heb altijd al nagedacht over wat ik online deel. Er staan tal van blogs bij mijn concepten die ik nooit heb gepubliceerd en ook nooit zal publiceren. Gewoon omdat het te persoonlijk is en het wereldwijde web er geen boodschap aan heeft. Maar soms moet ik gewoon iets van me kunnen afschrijven en dan blijft dat voor eeuwig in mijn concepten staan.

En ook wat die foto’s betreft denk ik na voor ik het publiceer. De bad foto’s en blote billen foto’s blijven netjes in mijn privé archief staan. Dat zijn ook de afspraken die ik hierover maakte met mijn man. Ik weet het, ook die zogenaamd onschuldige foto’s die ik wel deel kunnen in de verkeerde handen terecht komen. En ja, die gedachte maakt mij misselijk. Maar het is ook mijn taak als moeder om op een verantwoorde manier hiermee om te gaan en om mijn dochter dit ook te leren. Mensen met slechte bedoelingen zijn van alle tijden, zowel offline als online.

Hebben jullie hierover afspraken met jullie man? Delen jullie foto’s van jullie kinderen online en kijken jullie hierbij jullie privacy instellingen na? Laat het me gerust weten. Ik ben benieuwd of het jullie ook bezighoudt.

 

11 REACTIES

  1. Ik vind het altijd veel oprechter om foto’s te kunnen zien bij het lezen van een mamablog. Misschien mijn eigen nieuwsgierigheid maar ik weet graag wiens verhaal ik volg. Ik ben ervan overtuigd dat een fotoblog ook meer lezers aantrekt (hoewel dat waarschijnlijk niet jouw voornaamste drijfveer is). Ik zou het zelf heel jammer vinden dat je je blog aanpast omdat er een paar rotte appels op deze wereld rondlopen. Dus ik ben heel blij met je beslissing 🙂

  2. Ik snap je volledig :(. Het verhaal maakte me ook ziek.
    Even twijfelde ik om te Russiche site te googelen en op zoek te gaan, maar pff.. ik wil het niet weten.
    Het zou me alleen nog zieker maken om de beelden en comments te zien.

    Ik heb er indertijd ook voor gekozen wél foto’s te delen van ons gezin, meer zelfs.. het fotograferen inspireert me meer dan het schrijven. Ik vind het spijtig dat die perverte mensen het belemmeren om deze mooie beelden te delen.

  3. Vreselijk om te horen en te lezen hè, van die site.
    Ik sluit me aan bij Ester, jammer dat die paar vieze ventjes het weer moeten verbrodden.

    Ik ben ook selectief in wat ik wel en niet deel op het internet over mijn man en kinderen. Toch kies ik er ook bewust voor om sommige moeilijkere onderwerpen net wel te delen omdat ik denk dat mensen net daar iets aan hebben….

    Ik ben blij dat je gewoon blijft verder doen zoals je bezig bent.

  4. Ik heb het nieuws niet echt gevolgd…
    Wel hadden wij hier thuis niet zo lang geleden een lang gesprek hierover nav het artikel dat in de krant verscheen over ons gezin, 9dec.
    Mijn man kiest er bewust voor om zijn familienaam niet te melden, alsook van onze dochter niet.
    En bloot kan niet, geen blote billen, geen genante badfoto’s.
    En alles mag zoals ik bezig ben, maar we pushen niet. Geen foto’s omdat mama dat per se wil delen op IG. En van zodra ze niet willen dat een foto verschijnt, verdwijnt die gewoon.
    In tussentijd schrijf en fotografeer ik verder. We zien wel hoe alles uitdraait 🙂

  5. Ik denk dat iedereen zich die vraag wel eens stelt. Ik ken mama’s die bewust geen herkenbare foto’s van hun kinderen delen en ik ken er die bijna alles delen op bijvoorbeeld Facebook. Zelf zou ik – als ik kinderen zou willen – ook voor de eerste optie gaan. Je kinderen hebben per slot van rekening niet gevraagd om met hun gezicht op het internet te verschijnen en ze zeggen vaak dat eens iets op het internet staat, het er voor altijd op staat ook al verwijder je het. Nu, ik begrijp de andere keuze ook wel. Per slot van rekening zullen de kinderen ermee opgroeien en zullen ze er niet al te zwaar aan tillen denk ik. Misschien belangrijker om zelf in het oog te houden wat later zélf op hun Facebook zullen zetten!

  6. Ik zit er de laatste tijd ook wel wat mee. Ik ben zelfs aan het denken om alle foto’s van mijn zoontje die online staan te verwijderen, ook op Facebook en Instagram. Want eenmaal je ze publiceert, heb je geen controle meer over wat er met je foto’s gebeurt. We hebben vanaf de geboorte ook al gevraagd aan familie en vrienden om geen foto’s van Han online te zetten, tenzij wij er toestemming voor geven. Dus misschien moet ik me zelf ook eens aan die regel beginnen houden…

  7. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar woon samen met mijn vriend en zijn twee dochters.
    Op de blog zet ik hen altijd anoniem op de foto. Mensen die de meiden kennen, herkennen ze natuurlijk wel, maar ik vermoed dat een vreemde hen niet kan herkennen.
    Nochtans vind ik het wel heel moeilijk om dat anonieme te blijven vasthouden. Het is nu eenmaal niet zo evident om een leuke, veelzeggende foto te maken als je geen gezichtsuitdrukking kan vastleggen en ik betrap mezelf erop dat mijn foto’s zo snel nogal eentonig beginnen worden…

    Het is dus best een lastige oefening, vind ik! Ik hou zoveel van fotograferen, maar het zijn niet mijn eigen kinderen… Ik heb dus al helemaal niet te beslissen of ze online verschijnen.

  8. Ik heb vanaf dag 1 bewust gekozen om geen foto’s van mini me te posten. Niet om de reden van de Russische sites (gatver, wat maakt dat me misselijk zeg… eng volk) maar omdat ik me even in Lieke verplaatste: hoe zou ik het vinden als ik hoorde dat mijn moeder van alles gepost had op het web van mij en wildvreemden me dus ‘kenden’ terwijl ik daar niets van wist of over te zeggen had? Het is een heel lastige keuze ook want ik ben best aanwezig op social media en wil transparant zijn en heb zoooooo vaak dag ik graag die leuke foto wil posten want ‘ze kijkt zo schattig’! Dan moet ik mezelf echt toespreken ‘Nee Nadine, dat was niet de afspraak…’ en dat is echt heel moeilijk. Maar tegelijkertijd vind ik het leuk om bloggende mamma’s te volgen waar ik mezelf en Lieke in herken, dubbel he? Het enige wat ik kan zeggen is: doe wat goed voelt, en laat je niet leiden door wat anderen zeggen, ervan vinden of doen. 😘

  9. Het is de nieuwe norm geworden om je leven online te delen. Het is toch best raar dat je van onbekende mensen veel info over hun leven hebt, door bijvoorbeeld enkel naar hun IG account te kijken. Terwijl je van je buren niks weet. Ik ben daar heel bewust mee bezig. Mijn sociale media accounts staan privé (FB staat zelfs heel strikt ingesteld). Als ik badfoto’s of schaarsgeklede vakantiefoto’s zie voorbij komen van kinderen die ik niet ken, stel ik mij altijd onmiddellijk de vraag ‘Waarom staan zo’n foto’s online?’ Maar zelfs bij ‘gewone’ foto’s kan er misbruik zijn of als je op een blog deelt dat je kind in bed plast, kan hij/zij daar op een bepaald moment mee gepest worden. Hierover staat een goed artikel in de Standaard. Je moet er ook stil bij staan dat je als volwassenen zelf kan beslissen wat online komt en wat niet. Een kind kan dit niet, jij beslist in zijn plaats. Dan kan je niet anders dan heel selectief zijn met wat je online plaats, vind ik.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.