De eenzaamheid van moederschapsrust

25

Vijftien weken moederschapsrust. Vijftien weken om de laatste zwangere dagen op te vangen en om dan samen te zijn met je kleintje. Voor sommige mama’s veel te kort, voor andere (meer dan) lang genoeg. Wat ik vergeten was van die weken thuis moederen is dat het soms best eenzaam kan zijn.

Hoezo, je bent toch nooit alleen?

Klopt, je bent nooit echt alleen natuurlijk. Je baby is 24/7 bij je en hier loopt er ook nog een peuter rond. Mona gaat drie dagen per week naar de crèche en in januari gaat ze naar school. Maar ook de dagen dat ze hier is, kan ik me wel eens alleen voelen.

Mijn man gaat werken, net zoals mijn broers en zus en heel wat vriendinnen. Afspreken of wat gezelschap hebben thuis is dus niet zo evident. Dan betekent dat ik vaak “alleen” ontbijt en lunch.

Het is niet zo dat ik niet buiten kom hoor. Integendeel. Ik trek regelmatig de winkelstraat hier wat verderop in, ga een koffietje drinken of ik ga wandelen in het bos. Maar ook dat doe ik “alleen” met Oscar. En hoe zeer ik geniet van die momenten en te pronken met mijn zoon, ik mis dan wel eens een babbel.

Ik ben nochtans elke dag in contact met vrienden en vriendinnen. Online dan. What’s app groepjes en andere social media zijn hier dagelijkse kost. Ik krijg door de blog ook vaak berichtjes van lezers en volgers. Maar dat online contact is toch niet helemaal hetzelfde als een échte babbel.

En ik spreek wel af met vriendinnen of familie hoor. Ik heb het geluk er enkele te hebben die ook met zwangerschapsverlof zijn. Of ik word al eens uitgenodigd op een event met de blog. Dus ik zit ook niet in een sociaal isolement.

Waar wil ik nu eigenlijk naartoe met deze post?

Ik weet het zelf niet zo goed. Ik voel me niet ongelukkig, integendeel. En op maandag ben ik soms zelfs blij dat de bende het huis uit is. Dan ben ik op mijn gemak na een druk, luid weekend. Maar ik merk dat ik soms echt nood heb aan een face-to-face gesprek met een volwassen gesprekspartner. Of gezelschap tijdens het eten.

Ik geniet van mijn moederschapsrust, heel veel zelfs. En het vliegt ook echt voorbij. Maar het is op de een of andere manier ook best een eenzame periode.

Zijn er nog mama’s die dat soms zo ervaren? Of stel ik mijzelf wat aan?

 

25 REACTIES

  1. Ik begrijp je volledig! Nu ook al enkele maanden thuis nadat mijn zoontje Alexander geboren is op 30/08. Mijn dagen zijn telkens goed gevuld en anders zorg ik er wel voor dat ik iets te doen heb. Ik heb in huis al alles wat ik kon doen, in orde gebracht . Maar effectief af en toe eens een volwassen babbel is iets wat ik ook absoluut mis. Jij hebt echt mooi in woorden gebracht hoe ik me voel. Veel succes en plezier nog!

    • Hey Ellen, snap ik volledig. Je geniet, je hebt veel te doen en de dagen vliegen voorbij. Maar je mist een babbel, gezelschap, … Dank je wel en ook voor jou!

  2. Je stelt je helemaal niet aan. Ik ervaarde dat net hetzelfde :-). Het vliegt en je geniet ervan. Maar ergens is het toch een soort van eenzaam gevoel.

    • oh maar ik vind die drie maanden te kort. Het idee dat ik mijn manneke over een maandje in de crèche moet achterlaten vind ik hartverscheurend. Tis allemaal heel dubbel hé.

  3. Ik vond het echt niet erg om terug te gaan werken en weer in de grotemensenwereld te zijn :p Het is een heel mooie periode, maar idd toch ook wat beperkend vond ik. Hoe doen thuisblijfmama’s dat?!

    • Het idee dat ik mijn manneke over een maandje in de crèche moet achterlaten vind ik hartverscheurend. Tis allemaal heel dubbel hé.

  4. Begrijpelijk, maar aan de andere kant. Wees dankbaar voor de 15 weken, ik moet na 9 weken al terug aan het werk, dat lijkt me toch wel heel snel en kijk er eerlijk gezegd een beetje tegenop. Maar eerst nog even genieten van die dikke buik hier.

    • Ik ben ook heel dankbaar hoor. Ik wens iedereen minstens 15 weken en langer toe. Minder is echt veel te kort. 9 weken zou willen zeggen dat ik volgende week terug zou moeten gaan werken en dat kan ik me eigenlijk amper voorstellen. Geniet van je buikje!

  5. Ik vind het veruit nodig om die rust eens te voelen. Van mij mag het gerust 6 maanden of langer duren, ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. In tegendeel, als ik weer in de rush van een job zit, dan zal ik weer verlangen naar die rush. Helemaal persoonlijk natuurlijk maar voor mij voelt het goed. Ps: en rust is natuurlijk relatief met een baby en een peuter, het is gewoon een stressfactor minder als je thuis bent.

  6. Heel herkenbaar. Voor mij is dat zelfs na het bevallingsverlof dagelijkse kost. Doordat ik niet meer dicht bij mijn vriendinnen woon, zie ik hen een pak minder dan vroeger. En op mijn werk voel ik me ook best eenzaam. Ik ben leidinggevende en er is niemand anders in de organisatie van mijn leeftijd waarmee ik eens kan babbelen. Ik praat tegen mijn zoon van 7 maanden en kijk uit naar het moment dat hij kan terugbabbelen. 🙂

  7. Dit gevoel had ik toen ik voor het eerst mama werd. Toen ik had besloten om ontslag te nemen om full-time thuisblijf mama te zijn. Nooit alleen, maar altijd eenzaam. Maar na 7 jaar huismoeder te zijn, is die eenzaamheid eraf 😅 Ik heb nu net genoeg huismoeder-vrienden om m’n dagelijkse/wekelijkse social-shot te krijgen. Maar ik heb toch nog genoeg tijd om mijn eigen ding te doen.

  8. Wel ik had dat gevoel veel sterker bij Mattéo, maar begrijp je wel. Nu geniet ik er echt enorm van. Ik kom ook wel wat meer buiten en de sociale contacten met lotgenoten doen ook wel veel. Ik mag er niet aan denken dat ik binnen 2 weken al terug van start ga en mijn kleintje moet achterlaten.

  9. De eerste 4 maanden waren niet zo leuk met Luna, rechtop slapen in bed of zelfs overdag in de zetel omdat ze niet in haar bedje wou slapen door de reflux. Ik ken het gevoel om een babbel te willen doen met een volwassen persoon ! Is toch normaal ! Niet mee inzitten je stelt je niet aan !

  10. Ik ken het gevoel. Je blijft wat in dezelfde dingen hangen hè elke dag. Geen uitdagingen of iets spectaculairs te vertellen. En kinderen dat zijn ook geen volwassen conversaties. Maar ik denk dat we er mss te hard bij nadenken. Het is fijn en niet fijn soms’ en dat is ok.

  11. Ik sluit mij aan bij iedereen hierboven… Het is een raar concept die moederschapsrust. Het moederschap in het algemeen zelfs … Gisteren laatste dag voor de kerstvakantie vroegen mijn collega’s om mee iets te gaan drinken, ik heb me oprecht keihard geamuseerd maar toch voel ik me dan schuldig dat ik man en kind alleen thuislaat.

    Ik ben nu zwanger van ons tweede kindje en mijn man heeft bijna al zijn verlof van dit jaar opgespaard zodat hij na de geboorte 8 weken thuis kan zijn… Alle diamanten in de wereld zou ik niet willen ruilen voor dat cadeau dat hij mij geeft.

  12. Nee je stelt je helemaal niet aan, dat heb ik ook wel zo ervaren. Bij het 2e kindje wist ik ook wel hoe snel die moederschapsrust voorbij was, dus dan ging ik daar rustiger mee om. Maar het deed me wel beseffen dat ik echt wel voltijds wil werken. Ik zie mijn kinderen doodgraag, maar ‘k heb ook nood aan die professionele conversaties en interacties.

  13. Dag Annelies. Ik geniet hier van elk moment met mijn kleine man maar begrijp dat een babbel af en toe eens deugd kan doen. Als je graag eens een wandeling maakt in de buurt of iets gaat drinken… Laat maar weten. Ik vind het zelf nog altijd wat spannend om met Gust alleen op stap te gaan. Die warme choco in de Moose is er niet van gekomen maar misschien treffen we elkaar ergens in t Zonderschot of Heist. Geniet ten volle van je tijd thuis nog want die lijkt voorbij te vliegen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.